بر حذر داشتن از اميد دروغين

امام على عليه السلامـ درباره كسى كه مدّعى اميدوار بودن است ـفرمود: به گمان خود ادّعا مى كند كه به خدا اميد دارد؛ به خداى بزرگ قسم كه دروغ مى گويد؛ و گرنه چرا اميدوارى او در كردارش پيدا نيست؟ چه، هركه اميدوار باشد، اميد او از كردارش معلوم مى شود. هر اميدى، جز اميد به خدا، ديوانگى است و هر ترس حقيقى، جز ترس از خدا، آفت و بيمارى است.

امام على عليه السلامـ در پاسخ مردى كه از ايشان خواهش كرد اندرزى به او دهد ـفرمود: چونان كسى مباش كه بدون عمل، به آخرت اميد دارد و با آرزوهاى دراز، توبه را به تأخير مى اندازد. در نكوهش دنيا چون پارسايان سخن مى گويد اما رفتارش رفتار دنيا خواهان است.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجاتش ـگفت: و به تو پناه مى برم از دعاى محجوب [از درگاه تو]، و اميد دروغين، و دريدگىِ پرده حيا و شرم، و شكست خوردن در استدلال و رأى نادرست.

امام باقر عليه السلام:از اميد دروغين بپرهيز، كه تو را گرفتار ترس حقيقى مى كند.

امام صادق عليه السلامـ هنگامى كه به ايشان عرض شد: عدّه اى هستند كه گناه مى كنند و مى گويند ما [به رحمت خدا]اميدواريم و پيوسته در همين حالند تا مرگشان در رسد ـفرمود: اينها مردمانى هستند كه در آرزوها و خيالات خود غرقند. دروغ مى گويند. آنها اميدوار نيستند؛ زيرا هركه به چيزى اميد داشته باشد در طلب آن مى كوشد و هركه از چيزى بترسد از آن مى گريزد.