عوامل باز دارنده آزمندى
1 حدیث
بحار الأنوار عن أبي بَصيرٍ: قالَ لي الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:أ مَا تَحْزَنُ؟ أ مَا تَهْتَمُّ؟ أ مَا تَأْلَمُ؟ قلتُ: بلى و اللّهِ. قالَ: فإذا كانَ ذلكَ مِنكَ فاذْكُرِ المَوتَ و وَحْدَتَكَ في قَبْرِكَ، و سَيَلانَ عَيْنَيكَ على خَدَّيْكَ، و تَقَطُّعَ أوْصالِكَ، و أكْلَ الدُّودِ من لَحْمِكَ، و بِلاكَ، و انْقِطاعَكَ عنِ الدُّنيا؛ فإنَّ ذلكَ يَحُثُّكَ على العَملِ، و يَرْدَعُكَ عن كَثيرٍ مِن الحِرصِ على الدُّنيا. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از ابو بصير ـ: امام صادق عليه السلام به من فرمود: آيا اندوهگين نمى شوى؟ آيا غم، دلت را نمى گيرد؟ آيا دردمند نمى شوى؟ عرض كردم: به خدا سوگند، چرا. فرمود: هرگاه چنين حالاتى به تو دست داد، مرگ و تنهايى قبر را به ياد آور و ياد كن آن زمانى را كه چشمهايت ذوب گشته بر گونه هايت جارى شود و بندهايت از هم بگسلد و گوشت بدنت خوراك كرمها شود و پيكرت پوسيده گردد و از دنيا جدا شوى. اينهاست كه تو را به عمل [براى آخرت] بر مى انگيزند و از حرص زياد به دنيا بازت مى دارند.
۱.بحار الأنوار: 76/322/5.