حدیث دربارهمؤمن ميان دو ترس به سر مى برد
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:ألا إنّ المؤمنَ يَعْمَلُ بينَ مَخافَتَينِ: بينَ أجَلٍ قَد مَضى لا يَدْري ما اللّهُ صانِعٌ فيهِ، و بينَ أجَلٍ قد بَقِيَ لا يَدْري ما اللّهُ قاضٍ فيهِ، فلْيَأخُذِ العَبْدُ المؤمنُ مِن نَفْسِهِ لنَفْسِهِ و مِن دُنياهُ لآخِرَتِهِ، و في الشَّيْبَةِ قَبلَ الكِبَرِ، و في الحياةِ قَبلَ المَماتِ؛ فوالّذي نَفْسُ محمّدٍ بِيَدِهِ، ما بَعدَ الدُّنيا مِن مُسْتَعْتَبٍ، و ما بَعدَها مِن دارٍ إلاّ الجَنّةَ أوِ النّارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا مؤمن ميان دو ترس كار مى كند: ميان زمانى كه از عمرش گذشته است و نمى داند خدا با او چه مى كند، [و مى آمرزدش يا نه!] و ميان زمانى كه از عمرش باقى مانده است و نمى داند خدا درباره او چه حكم خواهد كرد. پس، بايد كه بنده مؤمن، از خود براى خود، و از دنيايش براى آخرتش و در جوانى، پيش از پيرى و در زندگى، پيش از فرا رسيدن مرگ، بهره برگيرد؛ زيرا سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، پس از دنيا ديگر عذرخواهى و توبه اى در كار نيست و بعد از آن، سرايى جز بهشت يا دوزخ نباشد.
۱.الكافي: 2/70/9.