مؤمن ميان دو ترس به سر مى برد

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه خدا شناس تر باشد خدا ترس تر است.

امام على عليه السلام:عالمترين مردم به خداوند سبحان، ترسانترين آنها از اوست.

امام على عليه السلام:خود شناس ترين مردم، خدا ترس ترين آنهاست.

امام باقر عليه السلام:در حكمت آل داوود آمده است: اى فرزند آدم! دلت سخت گشته است و بزرگى خدا را از ياد برده اى؛ اگر خدا را مى شناختى و بزرگيش را مى دانستى، همواره از او ترسان بودى.

امام صادق عليه السلام:آن كه خدا را شناخت، از خدا ترسيد و آن كه از خدا ترسيد، دل از دنيا بركنْد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا مؤمن ميان دو ترس كار مى كند: ميان زمانى كه از عمرش گذشته است و نمى داند خدا با او چه مى كند، [و مى آمرزدش يا نه!] و ميان زمانى كه از عمرش باقى مانده است و نمى داند خدا درباره او چه حكم خواهد كرد. پس، بايد كه بنده مؤمن، از خود براى خود، و از دنيايش براى آخرتش و در جوانى، پيش از پيرى و در زندگى، پيش از فرا رسيدن مرگ، بهره برگيرد؛ زيرا سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، پس از دنيا ديگر عذرخواهى و توبه اى در كار نيست و بعد از آن، سرايى جز بهشت يا دوزخ نباشد.

امام على عليه السلام:مؤمن، هرچند نيكوكار باشد، شب و روز را در بيم و هراس به پايان مى برد؛ زيرا او ميان دو حالت قرار دارد: زمانى كه گذشته است، و نمى داند خدا با او چه كرده است و اجلى كه نزديك گشته، و نمى داند چه خطراتى گريبان گيرش خواهد شد.

امام صادق عليه السلام:مؤمن ميان دو ترس به سر مى برد: گناهى كه در گذشته كرده است و نمى داند خدا با آن چه كرده است [و آن را بخشيده يا نه!] و عمرى كه باقى مانده است و نمى داند در آن مدت چه گناهان مهلكى مرتكب خواهد شد؛ بنا بر اين، مؤمن پيوسته ترسان است و جز ترس اصلاحش نكند.