حدیث دربارهدليل بر حدوث اجسام چيست ؟
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ في مُناظَرَتِهِ ابنَ أبي العَوْجاءِ لمّا قالَ له: ما الدّليلُ على حَدَثِ الأجْسامِ؟ ـ: إنّي ما وَجَدتُ شَيئا صَغيرا و لا كَبيرا إلاّ إذا ضُمَّ إلَيهِ مِثْلُهُ صارَ أكْبرَ، و في ذلكَ زَوالٌ و انْتِقالٌ عنِ الحالَةِ الاُولى. و لَو كانَ قَديما ما زالَ و لا حالَ؛ لأنّ الّذي يَزولُ و يَحولُ يَجوزُ أنْ يُوجَدَ و يَبطُلَ، فيكونُ بوجودِهِ بَعدَ عَدَمِهِ دُخولٌ في الحَدَثِ، و في كَونِهِ في الاُولى دُخولُهُ في العَدَمِ، و لَن يَجْتَمِعَ صِفَةُ الأزَلِ و العَدَمِ في شَيءٍ واحِدٍ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در مناظره خود با ابن ابى العوجاء چون پرسيد: دليل بر حادث بودن اجسام چيست؟ ـفرمود: من هيچ چيز خُرد و كلانى را نديده ام، مگر آن كه هرگاه مانندش به آن ضميمه شود بزرگتر گردد و اين موجب مى شود تا آن شى ء از حالت نخستين خود در آمده، حالتى ديگر به خود گيرد. اگر آن شى ء [نه حادث، بلكه] قديم بود زوال و تغيير در آن راه نمى يافت؛ زيرا آنچه دستخوش زوال و تغيير مى شود، مى تواند هستى يابد و يا نيست شود. پس با هستى يافتن از پس نيستى، به مرحله حدوث راه مى يابد و در حالت نخست [نيز]در دنياى عدم قدم مى گذارد، حال آن كه صفت ازل و عدم هرگز در يك شى ء جمع نمى شوند.
۱.التوحيد: 297/6، انظر تمام الحديث.