حدیث دربارهجانشين خدا
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صِفَةِ مَن يَحفَظُ اللّهُ بِهِم حُجَجَهَ و بَيِّناتِهِ ـ: هَجَمَ بِهمُ العِلمُ على حَقيقَةِ البَصيرَةِ، وَ باشَرُوا رُوحَ اليقَينِ، و استَلانُوا ما استَعوَرَهُ المُترَفُون، و أنِسُوا بِما اسْتَوحَشَ مِنهُ الجاهِلُونَ، صَحِبُوا الدُّنيا بأبْدانٍ أرواحُها مُعَلَّقةٌ بالمَحَلِّ الأعلى، اُولئِكَ خُلَفاءُ اللّهِ في أرضِهِ و الدُّعاةُ إلى دِينِه آهٍ آهٍ شوقا إلى رُؤيَتِهم. ۱
امام على عليه السلامـ در توصيف آنان كه خداوند حجتها و نشانه هايش را به واسطه ايشان نگاه مى دارد ـفرمود: دانش، آنان را به نهايت بصيرت رسانده است و به روح يقين رسيده اند. آن چه را ناز پروردگان دشوار ديده اند، براحتى پذيرفته اند و بدان چه نادانان از آن رميده اند، انس گرفته اند. با كالبدهايشان با دنيا همراه گشته اند و جانهايشان از ملأ اعلى آويخته است. اينان جانشينان خداوند در زمين و دعوتگران به دينش هستند. وه كه چه مشتاق ديدار آنانم!
۱.نهج البلاغة: الحكمة 147.