حدیث دربارهزيانكارى در دنيا و آخرت
نهج البلاغة:ـ الإمام علي عليه السلام ـو قد لَقِيَهُ عندَ مَسيرِهِ إلى الشّامِ دَهاقِينُ الأنْبارِ، فتَرَجَّلوا لَهُ و اشْتَدّوا بينَ يَدَيْهِ ـ: ما هذا الّذي صَنَعْتُموهُ؟ فقالوا: خُلُقٌ مِنّا نُعَظِّمُ بهِ اُمَراءنا، فقالَ: و اللّهِ، ما يَنْتَفِعُ بهذا اُمَراؤكُم، و إنّكُم لَتَشُقُّونَ على أنْفُسِكُم في دُنياكُم، و تَشْقَوْنَ بهِ في آخِرَتِكُم، و ما أخْسَرَ المَشَقّةَ وراءها العِقابُ، و أرْبَحَ الدَّعَةَ مَعها الأمانُ مِن النّارِ. ۱
نهج البلاغة:امام على عليه السلام ـ وقتى در مسير خود به شام مى رفت، گروهى از زمين داران انبار به آن حضرت برخوردند و به احترام ايشان از اسبها پياده شدند و پيشاپيش او دويدند ـ فرمود: اين چه كارى بود كه كرديد؟ گفتند: اين روش ماست، كه بدان اميران خود را احترام مى نهيم. حضرت فرمود: به خدا سوگند كه اميران شما از اين كار سودى نمى برند و شما نيز با اين كار در اين جهان خود را به رنج مى افكنيد و در آن جهان به بدبختى گرفتار مى آييد. چه زيانبار است رنجى كه در پى آن عذاب باشد و چه سودمند است آسايشى كه رهايى از آتش دوزخ همراه آن باشد.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 37.