زيانكارى در دنيا و آخرت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه عمر خود را در طلب دنيا صرف كند در اين معامله زيان كرده و توفيق را از دست داده است.

امام على عليه السلام:بسا كوشايى كه كار را تباه مى كند و بسا زحمتكشى كه زيان مى بيند.

امام على عليه السلام:بر بهترين فرد اين امت از عذاب خدا ايمن مباش؛ زيرا خداى بزرگ مى فرمايد: «از مكر خدا جز زيانكاران خود را ايمن نپندارند».

امام على عليه السلام:بپرهيز از اين كه خداوند تو را در حال معصيتش ببيند و در حال طاعتش نبيند كه در اين صورت از زيانكاران خواهى بود.

امام على عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه: بدبخت بزرگ كيست؟ ـفرمود: مردى كه دنيا را به خاطر دنيا وا گذارد و بدين سبب دنيا را از دست دهد و آخرت را زيان كند و مردى كه براى خودنمايى عبادت و كوشش كند و روزه بگيرد؛ چنين كسى به خاطر دنيا از لذتهاى دنيا محروم گشته و خود را به رنجى در افكنده است كه اگر براى خدا مى بود سزاوار پاداش او مى شد.

امام على عليه السلام:اى مردم (اى مسلمانان)! از خدا بترسيد؛ كه بَسا آرزومندى كه به آرزوى خود نرسيد و بسا سازنده اى كه در عمارت خود مسكن نگزيد و بسا گرد آورنده اى كه بزودى آن چه را گرد آورده، وا گذارَد و شايد كه آن را از راه ناروا گرد آورده و يا با نپرداختن حقّى آن را به هم رسانده، آن را از راه حرام به دست آورده و به خاطر آن زير بار گناه مانده است؛ پس گناه آن را به دوش كشد و با دريغ و اندوه نزد پروردگارش رَوَد. چنين كسى «در دنيا و آخرت زيانكار باشد و اين همان زيان آشكار است».

نهج البلاغة:امام على عليه السلام ـ وقتى در مسير خود به شام مى رفت، گروهى از زمين داران انبار به آن حضرت برخوردند و به احترام ايشان از اسبها پياده شدند و پيشاپيش او دويدند ـ فرمود: اين چه كارى بود كه كرديد؟ گفتند: اين روش ماست، كه بدان اميران خود را احترام مى نهيم. حضرت فرمود: به خدا سوگند كه اميران شما از اين كار سودى نمى برند و شما نيز با اين كار در اين جهان خود را به رنج مى افكنيد و در آن جهان به بدبختى گرفتار مى آييد. چه زيانبار است رنجى كه در پى آن عذاب باشد و چه سودمند است آسايشى كه رهايى از آتش دوزخ همراه آن باشد.