حدیث دربارهزيانكارى در دنيا و آخرت
عنه عليه السلام:مَعاشِرَ النّاسِ (المسلمينَ)، اتَّقوا اللّهَ، فكَم مِن مُؤَمِّلٍ ما لا يَبْلُغُهُ، و بانٍ ما لا يَسْكُنُهُ، و جـامعٍ ما سَـوفَ يَترُكُهُ، و لَعلّهُ مِن باطِـلٍ جَمعَهُ، و مِن حقٍّ مَنعَهُ، أصابَهُ حَراما، و احْتَمَلَ بهِ آثاما، فباءَ بوِزْرِهِ، و قَدِمَ على ربِّهِ، آسِفا لاهِفا، قَد خَسِرَ الدُّنيا و الآخِرَةَ، ذلكَ هُو الخُسْرانُ المُبينُ. ۱
امام على عليه السلام:اى مردم (اى مسلمانان)! از خدا بترسيد؛ كه بَسا آرزومندى كه به آرزوى خود نرسيد و بسا سازنده اى كه در عمارت خود مسكن نگزيد و بسا گرد آورنده اى كه بزودى آن چه را گرد آورده، وا گذارَد و شايد كه آن را از راه ناروا گرد آورده و يا با نپرداختن حقّى آن را به هم رسانده، آن را از راه حرام به دست آورده و به خاطر آن زير بار گناه مانده است؛ پس گناه آن را به دوش كشد و با دريغ و اندوه نزد پروردگارش رَوَد. چنين كسى «در دنيا و آخرت زيانكار باشد و اين همان زيان آشكار است».
۱.نهج البلاغة: الحكمة 344.