دروازه هاى دوزخ
3 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنَّ أهلَ النّارِ لَمّا غلى الزَّقُّومُ و الضَّريعُ في بُطونِهِم كغَلْيِ الحَميِم سَألوا الشَّرابَ، فاُتوا بشرابٍ غَسّاقٍ و صَديدٍ، يَتَجرّعُهُ و لا يَكادُ يُسيغُهُ، و يأتيهِ المَوتُ مِن كلِّ مكانٍ و ما هُو بمَيّتٍ. ۱
امام على عليه السلام:هنگامى كه زقّوم و ضريع در شكم دوزخيان، همچون آب جوشان، به جوش آيد، آب بخواهند، پس نوشيدنىِ غَسّاق (خون و چركى كه از پوست تن دوزخيان جارى شود) و صديد (چركابه) به آنها داده شود، كه آن را با سختى جرعه جرعه مى نوشند و از هر سو مرگ گريبانشان را مى گيرد، اما نمى ميرند.
۱.بحار الأنوار: 8/302/58.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إنَّ لِجَهنّمَ بابا لا يَدخُلُها إلاّ مَن شَفا غَيظَهُ بِمَعْصيةِ اللّهِ تعالى. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جهنّم را درى است كه كسى از آن وارد نمى شود، مگر آن كه با معصيت خدا خشم خود را فرو نشانده است.
۱.تنبيه الخواطر: 1/121.
الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ في قولهِ تعالى: «لها سبعةُ أبوابٍ لكلِّ بابٍ منهم.» ـ: فبَلَغني، و اللّهُ أعلمُ، أنَّ اللّهَ جعَلَها سَبْعَ دَرَكاتٍ: أعلاها الجَحيمُ، يَقومُ أهلُها على الصَّفا مِنها، تَغْلي أدْمِغَتُهُم فيها كغَلْيِ القُدورِ بما فيها.
و الثّانيةُ: لَظى، نَزّاعةٌ للشَّوى، تَدعو مَن أدْبَرَ و تَولّى، و جَمعَ فأوْعى.
و الثّالثةُ: سَقَرُ، لا تُبْقي و لا تَذَرُ، لَوّاحَةٌ للبَشَرِ، علَيها تِسعةَ عَشَر.
و الرّابعةُ: الحُطَمَةُ، و مِنها يَثورُ شَررٌ (تَرمي بشررٍ) كالقَصْرِ، كأنّها جُمالاتٌ صُفْرٌ.
و الخامسةُ: الهاويـةُ، فيها مَلأٌ يَدْعونَ: يا مالكُ أغِثْنا، فإذا أغاثَهُم جَعلَ لَهُم آنِيَةً مِن صُفرٍ من نارٍ فيه صَديـدُ مـاءٍ يَسيلُ مِن جُلودِهِم كأنّهُ مُهلٌ.
و
امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «جهنّم هفت در دارد و براى هر در، گروهى از آنان.» ـفرمود: به من خبر رسيده ـ و البته خدا داناتر است ـ كه خداوند دوزخ را هفت دَرَك (زيرْ طبقه) قرار داده است: بالاترين درك جَحيم است، كه اهلش بر فراز تخته سنگى از آن مى ايستند و مغز سرشان به جوش مى آيد، همچون به جوش آمدن محتويات ديگ.
دَرَك دوم، لَظى است، پوست سر و اندام را مى كند، [و]هر كس را كه [به حق] پشت كرده و روى برتافته و گرد آورده و انباشته باشد، فرا مى خواند. ۲
دَرَك سوم، سَقَر است كه نه باقى مى گذارد و نه رها مى كند، پوستها را سياه مى گرداند [و]بر آن نوزده [نگهبان] است. ۳
دَرَك چهارم، حُطَمَه است كه از آن شعله هايى چون كاخى [بلند] شراره مى افكند. گويى كه اشترانى زرد رنگند ۴.
دَرَك پنجم، هاوِيَه