حدیث دربارهمحارب
تفسير العيّاشي عن مُحمّد بن مسلم عن الإمامِ الباقرِ عليه السلام قالَ:مَن شَهَر السِّلاحَ في مِصرٍ مِن الأمْصارِ فعَقَرَ اقْتُصَّ مِنهُ و نُفِيَ مِن تلكَ البَلْدةِ، و مَن شَهرَ السِّلاحَ في غَيرِ الأمْصارِ و ضَربَ و عَقَرَ و أخَذَ المالَ و لَم يَقتُلْ فهُو مُحارِبٌ، جَزاؤهُ جَزاءُ المُحارِبِ، و أمرُهُ إلى الإمامِ: إنْ شاءَ قَتلَهُ و صَلَبَهُ، و إنْ شاءَ قَطعَ يدَهُ و رِجْلَهُ.
قالَ: و إنْ حارَبَ و قَتلَ و أخَذَ المالَ فعلى الإمامِ أنْ يَقْطَعَ يَدَهُ اليَمينَ بالسّرقَةِ، ثُمَّ يَدفعَهُ إلى أولياءِ المَقتولِ فيَتّبِعونَهُ بالمالِ ثُمَّ يَقْتُلونَهُ.
فقالَ لَهُ أبو عُبَيدةَ: أصْلَحَكَ اللّهُ، أ رأيْتَ إنْ عَفا عَنهُ أوْلياءُ المَقتولِ؟ فقالَ أبو جعفرٍ عليه السلام: إنْ عفَوا عَنهُ فعلى الإمامِ أنْ يَقْتُلَهُ؛ لأنَّهُ قَد حارَبَ و قَتَلَ و سَرَقَ.
فقال له أبو عُبَيدةَ: فإنْ أرادَ أوْلياءُ المَقتولِ أنْ يأخُذوا مِنهُ الدِّيَةَ و يَدَعُونَهُ، أ لَهُم ذلكَ؟ قالَ: لا، علَيهِ القَتْلُ. ۱
تفسير العيّاشىـ به نقل از محمد بن مسلم ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: هر كه در يكى از شهرها شمشير بر كشد و كسى را زخمى كند بايد قصاص شود و از آن شهر تبعيد گردد. اما اگر كسى در جاى ديگرى غير از شهر، سلاح بركشد و دست به ضرب و جرح و ربودن اموال زند، ولى كسى را به قتل نرساند، محارب است و كيفرش كيفر محارب، و اختيار با امام است كه اگر خواست او را بكشد و به دار آويزد و يا دست و پايش را قطع كند.
و فرمود: اگر بجنگد و بكشد و اموال را غارت كند، امام بايد به كيفر سرقتى كه كرده دست راست او را قطع كند و سپس او را تحويل اولياى مقتول دهد كه مال [مسروقه] را از او بگيرند و سپس وى را بكشند.
ابو عبيده به امام عرض كرد: وجودت، به سلامت باد! اگر اولياى مقتول او را بخشيدند چه حكمى دارد؟ امام باقر عليه السلام فرمود: اگر آنها گذشت كنند، امام بايد او را بكشد؛ زيرا محارب است و دست به قتل و دزدى زده است.
ابو عبيده عرض كرد: اگر اولياى مقتول بخواهند از او ديه بگيرند و آزادش كنند، آيا حقّ چنين كارى را دارند؟ فرمود: نه، بايد كشته شود.
۱.تفسير العيّاشي: 1/314/89.
کلیدواژه‌ها محارب