حدیث دربارهبا اعتراف به گناه، امام مى تواند مجرم را ببخشد
عوالي اللآلي:إنّ عليّا عليه السلام اُتيَ بسارِقٍ فأقَرَّ بسَرِقَتِهِ، فقالَ له عليٌّ عليه السلام: تَحْفَظُ شَيئا مِن القُرآنِ؟ قالَ: نَعَم، سُورَةَ البَقَرةِ، فقالَ عليٌّ عليه السلام: وَهَبْتُ يَدكَ لسُورَةِ البَقَرةِ.
فقالَ لَهُ الأشْعَثُ: أ تُعَطِّلُ حَدّا مِن حُدودِ اللّهِ؟! فقالَ: و ما يُدْريِكَ؟! إذا قامَتِ البَيِّنَةُ فليسَ للإمامِ أنْ يَعْفوَ، و إذا أقَرَّ الرّجُلُ بسَرِقَتِهِ على نَفْسِهِ فذلكَ إلى الإمامِ إنْ شاءَ عَفا، و إنْ شاءَ عاقَبَ. ۱
عوالى اللآلى:دزدى را نزد على عليه السلام آوردند و او به سرقت خود اعتراف كرد. على عليه السلام به او فرمود: آيا از قرآن چيزى حفظ دارى؟ عرض كرد: آرى، سوره بقره را. حضرت فرمود: دستت را به سوره بقره بخشيدم. اشعث به امام گفت: حدّى از حدود خدا را تعطيل مى كنى؟! حضرت فرمود: تو چه مى دانى؟! اگر بيّنه اقامه شود، امام، حقّ عفوِ مجرم را ندارد. اما اگر مردى به دزدى خود اعتراف كند، اختيار با امام است كه او را ببخشد يا كيفر دهد. ۲