حدیث دربارهگناهان به فرمان و خواست خدا نيست

عنه عليه السلام:الأعْمالُ على ثلاثةِ أحْوالٍ: فَرائضُ و فَضائلُ و مَعاصٍ، فأمّا الفرائضُ فبِأمْرِ اللّهِ و بِرِضى اللّهِ و بِقَضاءِ اللّهِ و تَقديرِهِ و مَشيئتِهِ و عِلْمِهِ عزّ و جلّ. و أمّا الفَضائلُ فليسَتْ بأمْرِ اللّهِ، و لكنْ بِرِضى اللّهِ و بِقَضاءِ اللّهِ و بمَشيئَةِ اللّهِ و بِعِلْمِ اللّهِ عزّ و جلّ. و أمّا المَعاصي فليسَتْ بأمرِ اللّهِ، و لكنْ بِقَضاءِ اللّهِ و بِقَدَرِ اللّهِ و بِمشيئَتهِ و عِلْمِهِ، ثُمّ يُعاقِبُ علَيها. ۱

امام على عليه السلام:اعمال بر سه دسته اند: فرايض و فضايل و معاصى. امّا فرايض، با فرمان خداوند عزّ و جلّ و به رضايت و قضا و قدر و مشيّت و علم اويند؛ فضايل با فرمان خداوند عزّ و جلّ نيستند، بلكه به رضايت و قضا و مشيّت و علم او مى باشند؛ امّا گناهان، با فرمان خدا نيستند بلكه به قضا و قدر و خواست و علم خدا هستند و بر آنها كيفر مى دهد.

۱.الخصال: 168/221.

کلیدواژه‌ها جبر گناهان به فرمان و خواست خدا نیست

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در آخر الزمان مردمى مى آيند كه گناه مى كنند و مى گويند: خداوند، گناه را بر آنان مقدّر كرده است! كسى كه با ادّعاى آنان مبارزه كند، همچون كسى است كه در راه خدا شمشير كشيده باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قَدَرى مذهب. به بهشت نمى رود.

امام صادق عليه السلام:هر كس معتقد باشد كه خداوند بندگان خود را بر انجام گناهان مجبور مى كند يا بيش از توانشان به آنان تكليف مى دهد از ذبحش نخوريد، شهادتش را نپذيريد، پشت سرش نماز نخوانيد و چيزى از زكات به او ندهيد.

امام على عليه السلام:كارها بر سه گونه است: واجبات و فضايل و معاصى. امّا واجبات، با فرمان خدا و خواست و رضايت و علم و تقدير اوست؛ بنده آنها را به كار مى بندد و بدين وسيله از [عذاب] خدا مى رهد. و امّا فضايل، با فرمان خدا نيستند، ولى خواسته و رضايت و علم و تقدير او مى باشند، بنده آنها را به كار مى بندد و بدين وسيله پاداش مى گيرد. امّا معاصى، نه با فرمان خدايند و نه به خواست او، و نه به رضايت او، بلكه به علم او و به قَدَر اوست كه آن را براى وقتش مقدّر مى سازد. پس بنده آنها را به اختيار خودش انجام مى دهد و خداوند او را به دليل ارتكابشان كيفر مى دهد؛ چرا كه وى را از آن كار باز داشته است اما او باز نايستاده است.

امام على عليه السلام:همانا خداوند سبحان بندگان خود را فرمان داده است در حالى كه مختارند و آنان را نهى كرده است از روى هشدار. تكليف آسان داده است و نه دشوار، و در برابر اندك، پاداشِ بسيار عطا فرموده است. نافرمانى از او به معناى ناتوانى او نيست و كسى را به اطاعت خود مجبور نكرده است و پيامبران را از سر بازى و سرگرمى نفرستاده است.