حدیث دربارهبلا به اندازه ايمان است

میزان الحکمه ج ۲، ص ۵۹، ح ۲۰۹۸

امام صادق علیه‌السلام

بلا به اندازه ايمان است

عنه عليه السلام:إذا أحَبَّ اللّهُ قَوما أو أحبَّ عبدا صَبَّ علَيهِ البلاءَ صَبّا، فلا يَخرُجُ مِن غَمٍّ إلاّ وقَعَ في غَمٍّ. ۱

امام صادق عليه السلام:هرگاه خداوند مردمى يا بنده اى را دوست بدارد بر سر او بلا مى ريزد و از غمى به در نمى آيد مگر آن كه در غمى ديگر فرو مى افتد.

۱.بحار الأنوار: 82/ 148/ 32.

کلیدواژه‌ها آزمایش بلا به اندازه ایمان است

احادیث دیگر این موضوع

۸

الأمالى للمفيد:ـ مردى كه على عليه السلام را در صفّين به پايدارى در پيكار با دشمنان خدا تشويق مى كرد در سخنانش گفت ـ: كسى را سراغ ندارم كه در راه خدا بلا كش تر از تو و ثواب و منزلتش نزد خدا بيشتر از تو باشد. برادرم! به كار و راه خود ادامه بده تا به ديدار دوست بشتابى. هر آينه، يارانمان را ديدم كه ديروز از بنى اسرائيل چه ها ديدند. آنان را با ارّه قطعه قطعه كردند و بر دار آويختند. امام عليه السلام فرمود: اين شخص شمعون، وصىّ عيسى است؛ خداوند او را برانگيخته است تا مرا در پيكار با دشمنان خدا به پايدارى فرا خواند.

الكافى:امام باقر عليه السلام فرمود: مؤمن در دنيا به اندازه دين دارى اش مبتلا مى شود. يا فرمود: بر حسب دين دارى اش.

امام باقر عليه السلام:هر چه بر ايمان بنده افزوده شود زندگى او سخت تر و تنگتر مى شود.

امام باقر عليه السلامـ به مردى كه به امام عليه السلام عرض كرد: به خدا قسم من شما خاندان را دوست دارم ـفرمود: پس، بلا را رداى خود گردان؛ زيرا سوگند به خدا كه بلا به سوى ما و شيعيان ما شتابنده تر از سيل در درّه است. بلا و گرفتارى از ما آغاز مى شود، سپس به شما مى رسد و آسايش از ما آغاز مى گردد، آن گاه به شما مى رسد.

امام باقر عليه السلام:انسان به اندازه محبّتش نسبت به خدا [بلا مى بيند.

امام صادق عليه السلام:مؤمن مانند كفّه ترازوست: هر چه بر ايمانش افزوده شود بلا و گرفتارى اش فزونى مى گيرد.

امام صادق عليه السلام:در كتاب على عليه السلام آمده است: همانا مؤمن به اندازه كارهاى نيكش بلا مى بيند. پس، هر كه دينش درست و كردارش نيكو باشد بلايش سخت است؛ زيرا خداوند عزّ و جلّ دنيا را پاداش مؤمن و كيفر كافر قرار نداده است. و هر كه دينش سست و كردارش ضعيف باشد بلايش اندك است.

امام صادق عليه السلام:پيامبرى از پيامبران در ميان قوم خود ظهور مى كرد و آنان را به فرمانبرى از خدا فرمان مى داد و به يكتا پرستى فرا مى خواند و سر پناهى كه شب را در آن بگذراند نداشت. پس نمى گذاشتند سخنش را تمام كند و حرفهايش را نشنيده او را مى كشتند. راستى كه خداوند تبارك و تعالى بندگان خود را به فراخورِ منزلتى كه نزد او دارند، مبتلا مى كند.