حدیث دربارهبلا و تنبّه

میزان الحکمه ج ۲، ص ۵۴، ح ۲۰۸۳

امام صادق علیه‌السلام

بلا و تنبّه

عنه عليه السلام:إنّ للّهِ عزّ و جلّ عِبادا في الأرضِ مِن خالِصِ عِبادِهِ، ما يَنزِلُ منَ السّماءِ تُحْفَةٌ إلى الأرضِ إلاّ صَرَفَها عنهُم إلى غيرِهِم، و لا بَلِيّةٌ إلاّ صَرَفَها إلَيهِم. ۱

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ بر روى زمين بندگانى دارد ناب و خالص كه هيچ تحفه اى از آسمان به زمين نمى فرستد، مگر اين كه آن تحفه را نصيب ديگران و نه آنان مى كند و هيچ بلايى نمى فرستد، مگر اين كه آن را متوجّه ايشان مى گرداند.

۱.بحار الأنوار: 67/207/8.

کلیدواژه‌ها آزمایش بلا و تنبه

احادیث دیگر این موضوع

۶

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر سه [نقطه ضعف] در آدمى نبود، چيزى سر او را فرود نمى آورد: بيمارى، مرگ و فقر. اين هر سه را دارد و با اين حال چموشى مى كند!

امام على عليه السلام:هرگاه ديدى خداوند سبحان پياپى بر تو بلا نازل مى كند هر آينه تو را بيدار باش داده است. و چون ديدى خداوند سبحان، با وجود آن كه گناه مى كنى، پياپى به تو نعمت مى دهد، اين، براى غافلگير كردن [و به دام انداختن]توست.

امام على عليه السلامـ هنگام بيرون رفتن براى طلب باران ـفرمود: هرگاه بندگان خدا گناه و بد كردارى كنند خداوند آنان را به كاهش محصولات و بازداشت بركات و بستن دَرِ گنجينه هاى خير مبتلا مى سازد تا توبه گر توبه كند و گنهكار دل از گناه بركند و پند گيرنده پند پذيرد و نهى شده [از گناه]باز ايستد.

امام صادق عليه السلام:مؤمن چهل شب بر او نمى گذرد جز آن كه پيشامدى برايش شود كه غمگينش سازد و بدان وسيله متنبّه گردد.

امام صادق عليه السلام:هرگاه خداوند خير بنده اى را بخواهد و از او گناهى سر زند، در پى آن گناه به مصيبتى گرفتارش مى سازد تا او را به ياد استغفار كردن اندازد. و هرگاه خداوند بدى بنده اى را خواهد و از او گناهى سر زند، در پى آن بدو نعمتى مى بخشد تا آمرزش خواهى را از ياد ببرد و آن گناه را ادامه دهد. اين است فرموده خداوند عزّ و جلّ كه: «از جايى كه خود نمى دانند بتدريج آنان را فرو مى گيريم» يعنى با نعمت دادن به هنگام گناه.

امام صادق عليه السلام:هيچ مؤمنى نيست مگر آن كه هر چهل روز يك بار، به وسيله بلايى متنبّه مى شود. اين بلا يا به مال او مى رسد، يا به فرزندش يا به خودش؛ كه پاداش آن را مى بيند، و يا اندوهى به او مى رسد كه نمى داند از كجاست.