حدیث دربارهتشخيص حق از باطل
بحار الأنوار:عن الإمام عليّ عليه السلام: أيُّها النّاسُ، منَ عَرفَ مِن أخيهِ وَثيقَةَ دِينٍ و سَدادَ طريقٍ فلا يَسْمعَنَّ فيهِ أقاوِيلَ النّاسِ، أمَا إنّهُ قد يَرمي الرّامي، و يُخطئُ السِّهامَ، و يُحِيلُ الكلامَ، و باطِلُ ذلكَ يَبورُ، و اللّهُ سَميعٌ و شَهيدٌ.
أمَا إنّه ليسَ بينَ الحقِّ و الباطلِ إلاّ أربَعُ أصابِعَ. ـ فسُئلَ عن معنى قولِهِ هذا، فجَمعَ أصابِعَهُ و وَضعَها بينَ اُذُنهِ و عَينهِ ـ ثُمّ قالَ: الباطلُ أنْ تَقولَ: سَمِعتُ، و الحقُّ أنْ تَقولَ: رَأيْتُ. ۱
بحار الأنوار:امام على عليه السلام فرمود: اى مردم! هر كس برادر خود را به استوارىِ دين و درستىِ راهْ شناخت، هرگز به گفته هاى مردم درباره او گوش نسپارد. زنهار كه گاه، تيرانداز تير مى افكند و تيرهايش به خطا مى رود، و بسى سخن كه خلاف حقيقت است، گفتار باطل تباه است و خداوند شنوا و گواه.
هان! ميان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نيست. ـ از آن حضرت درباره معناى اين سخن سؤال شد. امام، انگشتان خود را به هم چسباند و آنها را ميان گوش و چشم خود گذاشت ـ و آن گاه فرمود: باطل اين است كه بگويى: «شنيدم» و حق آن است كه بگويى: «ديدم».
۱.بحار الأنوار: 75 / 197 / 16.