حدیث دربارهتوصيف تكليف الهى
عنه عليه السلام:إنّ اللّهَ سبحانَهُ أمَرَ عِبادَهُ تَخييرا، ونَهاهُم تَحذيرا، وكَلَّفَ يَسيرا، ولم يُكَلِّفْ عَسيرا، وأعطى علَى القَليلِ كثيرا، ولم يُعصَ مَغلوبا، ولم يُطَعْ مُكرَها، ولم يُرسِلِ الأنبياءَ لَعِبا، ولم يُنزِلِ الكتابَ لِلعِبادِ عَبَثا، ولا خَلَقَ السماواتِ والأرضَ وما بَينَهُما باطِلاً: «ذلكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيلٌ للّذينَ كَفَرُوا مِنَ النّارِ» ۱. ۲
امام على عليه السلام:خداوند سبحان، بندگان خود را فرمان داده است، حال آنكه آنان مختارند و بازشان داشته است براى اين كه به آنان هشدار داده باشد و تكليف آسان فرموده و تكليف دشوار نداده است و كار اندك را پاداش فراوان مى دهد، نه با زور نافرمانى مى شود و نه با اكراه و اجبار فرمانبرى. پيامبران را از سر بازيچه نفرستاد و براى بندگان بيهوده كتاب آسمانى نازل نكرد و آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست به باطل نيافريد «اين گمان كسانى است كه كفر ورزيدند. پس واى بر كافران از آتش» .