حدیث دربارههر كه دلى را شاد كند
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:فَوَالذي وَسِعَ سَمعُهُ الأصواتَ، ما مِن أحَدٍ أودَعَ قَلبا سُرورا إلّا وخَلَقَ اللّهُ لَهُ مِن ذلكَ السُّرورِ لُطفا، فإذا نَزَلَتْ بهِ نائبَةٌ جَرى إلَيها كالماءِ في انحِدارِهِ حتّى يَطرُدَها عَنهُ، كَما تُطرَدُ غَرِيبَةُ الإبلِ. ۱
امام على عليه السلام:سوگند به آن كه همه آواها را مى شنود، هيچ كس دلى را شادمان نسازد، مگر آن كه خداوند از آن شادمانى لطفى بيافريند و بدان گاه كه گرفتارى و مصيبتى بدو رسد آن لطف، همچون آبى كه در نشيب روان گردد، به سوى آن مصيبت و گرفتارى سرازير شود و آن را از او دور گرداند، همچنان كه شتر غريبه [از ميان رمه شتران]رانده مى شود.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 257.