تفسير «اللّه »
5 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:اللّهُ مَعْناهُ المَعْبُودُ الّذِي يَأْلَهُ فِيْهِ الْخَلْقُ وَيُؤْلَهُ إلَيْهِ، وَاللّهُ هُوَ المَسْتُورُ عَنْ دَرْكِ الأبْصَارِ، المَحْجُوبُ عَنِ الأوْهَامِ وَالخَطَرَاتِ. ۱
امام على عليه السلام:اللّه به معناى معبودى است كه آفريدگان درباره او حيرانند و [نيز] كسى كه بدو پناه برده مى شود. اللّه، هموست كه از ديده ها پوشيده است و از وهم و خيال در پرده.
۱.التوحيد: 89/2
عنه عليه السلامـ في تفسير قوله: «اللّه» ـ: هُوَ الّذييَتَألَّهُ إليهِ عِندَ الحَوائِجِ وَ الشَّدائِدِ كُلُّ مَخلوقٍ عِندَ انقِطاعِ الرَّجاءِ مِن جَميعِ مَن هُوَ دونَهُ، وتَقَطُّعِ الأسبابِ مِن كُلِّ مَن سِواهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در بيان معناى «اللّه» ـ: او كسى است كه هر مخلوقى، به هنگام نيازها و سختى ها و قطع اميد از همه چيزهاى ديگر و دست نداشتن به غير او، شيدايش مى شود.
۱.التوحيد: 231/5
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:اللّهُ مَعْنَاهُ المَعْبُودُ الّذِي ألِهَ الخَلْقُ عَنْ دَرْكِ مَاهِيَّتِهِ والإحَاطَةِ بِكَيْفِيَّتِهِ. ۱
امام باقر عليه السلام:اللّه به معناى معبودى است كه خلايق در رسيدن به چيستى او و احاطه بر چگونگى اش حيرانند.
۱.التوحيد: 89/2.