سياست معاويه در پاسخ به امام على
1 حدیث
تاريخ الطبريـ في ذِكرِ كِتابِ الإِمامِ إلى مُعاوِيَهَ وأبي موسى ـ: وكانَ رَسولُ أميرِ المُؤمِنينَ إلى مُعاوِيَةَ سَبرَةَ الجُهَنِيَّ، فَقَدِمَ عَلَيهِ فَلَم يَكتُب مُعاوِيَةُ بِشَيءٍ، ولَم يُجِبهُ، ورَدَّ رَسولَهُ، وجَعَلَ كُلَّما تَنَجَّزَ جَوابَهُ لَم يَزِد عَلى قَولِهِ:
أدِم إدامَةَ حِصنٍ أوخَذا بِيَدي
حَرباً ضَروساً تَشُبُّ الجَزلَ وَالضَّرَما
في جارِكُم وَابنِكُم إذ كانَ مَقتَلُهُ
شَنعاءَ شَيَّبَتِ الأَصداغَ وَاللَّمَما
أعيَى المَسودُ بِها وَالسَّيِّدونَ فَلَم
يوجَد لَها غَيرُنا مَولىً ولا حَكَما
وجَعَلَ الجُهَنِيُّ كُلَّما تَنَجَّزَ الكِتابَ لَم يَزِدهُ عَلى هذِهِ الأَبياتِ، حَتّى إذا كانَ الشَّهرُ الثّالِثُ مِن مَقتَلِ عُثمانَ في صَفَرٍ دَعا مُعاوِيَةُ
تاريخ الطبرىـ در گزارش نامه امام على عليه السلام به معاويه و ابو موسى ـ: فرستاده اميرمؤمنان به سوى معاويه، سبره جُهَنى بود. او نزد معاويه رفت؛ ولى معاويه، نه نامه اى مى نوشت و نه پاسخى مى داد و فرستاده را نمى پذيرفت و هر گاه فرستاده از او جواب مى خواست، تنها اين اشعار را مى خواند:
مانند دژى استوار بمان يا دستم را
در جنگى خانمانسوز كه آتش برافروزد، بربند.
جنگى با همسايگان و فرزندانتان كه
كشتن فاجعه بار آنان، موى سر و گيجگاه را سپيد كند.
جنگى كه زير دستان و بالا دستان را خسته كند
و براى آن، جز ما سرپرستى و داورى يافت نشود.
هرگاه جُهَنى تقاضاى نوشتن پاسخ نامه را مى كرد، معاويه بيش از اين اشعار، چيزى در پاسخش نمى گفت، تا آن كه ماه سوم كشتن عثمان، يعنى ماه صفر شد. معاويه،
۱.تاريخ الطبري: ج 4 ص 443، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 310.