كناره گيرى دو جوان از جنگ با امام
1 حدیث
تاريخ الطبري عن القاسم بن محمّد:خَرَجَ غُلامٌ شابٌّ مِن بَني سَعدٍ إلى طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ، فَقالَ: أمّا أنتَ يا زُبَيرُ فَحَوارِيُّ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وأمّا أنتَ يا طَلحَةُ فَوَقَيتَ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِيَدِكَ، وأرى اُمَّكُما مَعَكُما فَهَل جِئتُما بِنِسائِكُما؟ قالا: لا، قالَ: فَما أنَا مِنكُما في شَيءٍ، وَاعتُزِلَ. وقال السَّعدِيُّ في ذلِكَ:
صُنتُم حَلائِلَكُم وقُدتُم اُمَّكُمُ
هذا لَعَمرُكَ قِلَّةُ الإِنصافِ
اُمِرَت بِجَرِّ ذُيولِها في بَيتِها
فَهَوَت تَشُقُّ البيدَ بِالإيجافِ ۱
غَرَضا يُقاتِلُ دونَها أبناؤُها
بِالنَّبلِ وَالخَطِّيِّ وَالأَسيافِ
هُتِكَت بِطَلحَةَ وَالزُّبَيرِ سُتورُها
هذَا المُخَبَّرُ عَنهُمُ وَالكافي
وأقبَلَ
تاريخ الطبرىـ به نقل از قاسم بن محمّد ـ: جوانى كم سن از قبيله بنى سعد، نزد طلحه و زبير رفت و گفت: اى زبير! تو از حاميان پيامبر خدا بودى و تو ـ اى طلحه! ـ با دست خود، از جان پيامبر خدا پاسدارى نمودى و مى بينم كه مادر شما (عايشه) به همراه شماست. آيا ناموس خود را نيز آورده ايد؟
گفتند: نه.
گفت: پس من از سوى شما دليل روشنى ندارم. و كناره گيرى كرد.
سعد، در اين باره سرود:
نواميس خود را مصون داشتيد و مادرتان (عايشه) را كشانيده ايد
حقّا كه اين از كم انصافى است.
[عايشه] مأمور بود كه در خانه خويش بماند
امّا راه بيابان ها را به سرعت در پيش گرفت.
هدف قرار گرفت و فرزندانش در برابر او
با تير و نيزه و شمشير، مى جنگند.
با طلحه و زبير، حرمت عايشه هتك شد
واين حادثه اى بودكه پيش