تشويق يارانش به پيكار

الجمل:امير مؤمنان، سه روز به جمليان مهلت داد تا دست بردارند و حرمت نگه دارند؛ ولى چون پافشارى آنان را بر مخالفت ديد، در ميان يارانش برخاست و فرمود: «اى بندگان خدا! با سينه هاى گشاده، به سوى اين گروه، حمله بريد؛ چرا كه آنان بيعتم را شكستند، پيروانم را كشتند، كارگزارم را شكنجه دادند و او را پس از اين كه با زدنى سخت و مجازاتى شديد، آزار و اذيّت كردند، از بصره بيرون راندند، درحالى كه او پيرمردى است از چهره هاى سرشناس انصار و اهل فضيلت. براى او حرمتى نگه نداشتند و سِنْديان را ـ كه مردانى صالح بودند ـ به قتل رساندند و حُكَيم بن جَبَله را چون براى خدا نسبت به آنان خشم گرفته بود، ظالمانه و با دشمنى كشتند و پس از آن كه پيروان من از دست آنان گريختند، تعقيبشان كردند و آنان را در هر پَستى و بلندى اى

امام على عليه السلامـ از سخنرانى اش در جنگ جمل ـ: اى مردم! به راستى كه من به سوى اين گروه آمدم و آنان را فرا خواندم و براى آنان، استدلال كردم. آنان مرا دعوت كردند كه در نبرد، شكيبايى ورزم و براى زخم نيزه ها آماده شوم. مادرشان در عزا نشيند! من هيچ گاه با جنگ، تهديد نشده ام و از ضربت شمشير، ترسانده نشده ام. آنان كه قبيله قارَه ۵ را به جنگ با تير و كمان فرا خواندند، با ايشان انصاف ورزيدند. براى ديگرى رعد و برق به راه اندازند كه من ابو الحسنم؛ همان كسى كه بُرش آنان را كُند ساخت و جماعتشان را از هم پراكند، و با چنين دلى دشمنم را ملاقات مى كنم كه به وعده هاى يارى و تقويت و پيروزى پروردگار خويش، دل بسته ام و به پروردگارم يقين دارم و در كار خود، هيچ شبهه اى ندارم. اى مردم! به راستى كه مرگ، از