حدیث دربارهديگر نامه هاى امام به معاويه
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن كِتابٍ لَهُ إلى مُعاوِيَةَ ـ: فَاتَّقِ اللّهَ فيما لَدَيكَ، وَانظُر في حَقِّهِ عَلَيكَ، وَارجِع إلى مَعرِفَةِ مالا تُعذَرُ بِجَهالَتِهِ؛ فَإِنَّ لِلطّاعَةِ أعلاما واضِحَةً، وسُبُلاً نَيِّرَةً، ومَحَجَّةً نَهجَةً، وغايَةً مُطَّلَبَةً، يَرِدُهَا الأَكياسُ، ويُخالِفُها الأَنكاسُ؛ مَن نَكَبَ عَنها جارَ عَنِ الحَقِّ، وخَبَطَ فِي التِّيهِ، وغَيَّرَ اللّهُ نِعمَتَهُ، وأحَلَّ بِهِ نِقمَتَهُ. فَنَفسَكَ نَفسَكَ! فَقَد بَيَّنَ اللّهُ لَكَ سَبيلَكَ. وحَيثُ تَناهَت بِكَ اُمورُكَ فَقَد أجرَيتَ إلى غايَةِ خُسرٍ ومَحَلَّةِ كُفرٍ؛ فَإِنَّ نَفسَكَ قَد أولَجَتكَ شَرّا، وأقحَمَتكَ غَيّا، وأورَدَتكَ المَهالِكَ، وأوعَرَت عَلَيكَ المَسالِكَ. ۱
امام على عليه السلامـ برگرفته نامه او به معاويه ـ: در آنچه نزد توست، خداى را پروا كن و در حقّ او بر خويش بينديش و به شناختِ آنچه براى نشناختنش بهانه اى ندارى، باز گرد كه براى پيروى، نشانه هايى آشكار و راه هايى روشن و جاده اى راست و پايانى دلخواه است كه هوشمندان، در آن وارد مى شوند و بخت برگشتگان، از آن سرباز مى زنند. هر كس از آن بيرون افتد، از حق خارج مى شود و به خطا در بيابان سرگشتگى پاى مى نهد و خداوند، نعمتش را از او مى ستانَد و عذابش را بر او روا مى دارد.
پس خويشتن را مراقب باش! خويشتن را مراقب باش كه خداوند، راهت را برايت روشن فرموده است. آن گاه كه كارت پايان پذيرد، [مى بينى كه]همانا به سوى نهايتِ زيان و جايگاه كفر رانده اى. همانا نَفْسَت تو را به بدى وا داشت و در گم راهى افكَنْد و به هلاكتگاه ها در انداخت و راه ها را بر تو دشوار كرد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 30، بحار الأنوار: ج 33 ص 83 ح 399.