حدیث دربارهديگر نامه هاى امام به معاويه

الإمام عليّ عليه السلامـ مِن كِتابٍ لَهُ إلى مُعاوِيَةَ ـ: فَاتَّقِ اللّهَ فيما لَدَيكَ، وَانظُر في حَقِّهِ عَلَيكَ، وَارجِع إلى مَعرِفَةِ مالا تُعذَرُ بِجَهالَتِهِ؛ فَإِنَّ لِلطّاعَةِ أعلاما واضِحَةً، وسُبُلاً نَيِّرَةً، ومَحَجَّةً نَهجَةً، وغايَةً مُطَّلَبَةً، يَرِدُهَا الأَكياسُ، ويُخالِفُها الأَنكاسُ؛ مَن نَكَبَ عَنها جارَ عَنِ الحَقِّ، وخَبَطَ فِي التِّيهِ، وغَيَّرَ اللّهُ نِعمَتَهُ، وأحَلَّ بِهِ نِقمَتَهُ. فَنَفسَكَ نَفسَكَ! فَقَد بَيَّنَ اللّهُ لَكَ سَبيلَكَ. وحَيثُ تَناهَت بِكَ اُمورُكَ فَقَد أجرَيتَ إلى غايَةِ خُسرٍ ومَحَلَّةِ كُفرٍ؛ فَإِنَّ نَفسَكَ قَد أولَجَتكَ شَرّا، وأقحَمَتكَ غَيّا، وأورَدَتكَ المَهالِكَ، وأوعَرَت عَلَيكَ المَسالِكَ. ۱
امام على عليه السلامـ برگرفته نامه او به معاويه ـ: در آنچه نزد توست، خداى را پروا كن و در حقّ او بر خويش بينديش و به شناختِ آنچه براى نشناختنش بهانه اى ندارى، باز گرد كه براى پيروى، نشانه هايى آشكار و راه هايى روشن و جاده اى راست و پايانى دلخواه است كه هوشمندان، در آن وارد مى شوند و بخت برگشتگان، از آن سرباز مى زنند. هر كس از آن بيرون افتد، از حق خارج مى شود و به خطا در بيابان سرگشتگى پاى مى نهد و خداوند، نعمتش را از او مى ستانَد و عذابش را بر او روا مى دارد. پس خويشتن را مراقب باش! خويشتن را مراقب باش كه خداوند، راهت را برايت روشن فرموده است. آن گاه كه كارت پايان پذيرد، [مى بينى كه]همانا به سوى نهايتِ زيان و جايگاه كفر رانده اى. همانا نَفْسَت تو را به بدى وا داشت و در گم راهى افكَنْد و به هلاكتگاه ها در انداخت و راه ها را بر تو دشوار كرد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 30، بحار الأنوار: ج 33 ص 83 ح 399.

احادیث دیگر این موضوع

۴
امام على عليه السلامـ برگرفته نامه وى به معاويه ـ: امّا بعد؛ خداىِ منزّه، دنيا را براى پس از آن (آخرت) آفريده و در آن، اهلش را به آزمون كشانيده تا معلوم شود كه كدامينِ ايشان، نيكْ كردارتر است. ما براى دنيا آفريده نشده ايم و به كوشش در [راهِ]آن مأمور نگشته ايم. جز اين نيست كه ما در دنيا نهاده شده ايم تا با آن آزموده شويم. همانا خداوند مرا به تو، و تو را به من مبتلا ساخته و يكى از ما را بر ديگرى حجّت قرار داده است. تو در طلب دنيا، به تأويل قرآن شتافتى و از من بازخواستِ جنايتى را كردى كه دست و زبانم به آن آلوده نشده است. و تو و شاميان براى سرپيچى از من، خدا را عصيان كرديد؛ دانايتان نادانتان را برانگيخت و ايستاده تان [نيز]نشسته تان را! درباره خويش از خداى پروا كن و مهار خود را از چنگ شيطان درآور و رويت را به سوى آخرت بگردان كه رهگذارِ ما و تو خواهد بود. بپرهيز از آن كه خداوند از سوى خود، به بلايى شتابنده گرفتارت كند كه به ريشه زند و نسل را براندازد. براى تو، به خدا سوگند مى خورم؛ سوگندى سراسر راست كه اگر فراهم سازهاى تقدير، من و تو را به هم رسانند، در ميدان تو مى مانَم، «تا آن گاه كه خداوند ميان ما داورى كند، كه او بهترينِ داوران است» .
امام على عليه السلامـ برگرفته نامه وى به معاويه ـ: امّا بعد؛ تو را هنگامِ آن رسيده كه با تيزبينى، از امورِ آشكار سود بَرى. تو با ادّعاهاى نادرستت و اين كه بى پروا خود را در فريب ها و دروغ ها درافكندى، به همان راه پيشينيانت رفتى؛ آنچه را از مرتبه تو برتر است، به خود بر بستى، اموالى را كه نزد تو سپرده شده بود، ربودى؛ و اين همه را براى گريز از حق و انكار آنچه از گوشْت و خونت با تو پيوسته تر است و [هنوز]گوشَت از آن آكنده و سينه ات از آن لبريز است، انجام دادى. پس، از پىِ حق چيست، جز گم راهى آشكار؟ و از پىِ روشنى [حق]چيست، جز آميختن [حق به باطل]؟ پس، از شبهه و آميزش [حق و باطل در] آن، بپرهيز، كه ديرگاهى است فتنه، پرده هاى خويش را آويخته و تيرگى اش، ديدگان را كور كرده است. نامه اى از تو به من رسيده با سخنانى ناروشن و ناتوان از آشتى پراكندن و داراى افسانه هايى كه دانش و تأمّلت آنها را بر نبافته است. با اين سخنان، به كسى مى مانى كه در ريگِ روان فرو رفته يا در سياهچالى به اشتباهكارى گرفتار است. جايگاهى بلند را مى طلبى كه دستيابى به آن دور ونشانه هايش بس دست نايافتنى است، عُقاب را به آن راهى نيست و عَيّوق با آن برابر است. پناه مى برم به خدا كه پس از من، بَست و گشادِ كارهاى مسلمانان را تو در دست گيرى يا تو را منصبى بخشم كه [وجوب]عقد و پيمانى از مسلمانى را برايت لازم آورَد. پس از اكنون نَفْست را درياب و در [كارِ] آن بينديش، كه اگر چنان كوتاهى ورزى كه بندگان خدا در برابرت قيام كنند، كارها بر تو فرو بسته خواهد شد و آنچه امروز از تو پذيرفته مى شود، آن روز پذيرفته نخواهد شد. والسّلام!