حدیث دربارهمشتبه شدن امور بر كسانى كه چشم بصيرت نداشتند

شرح نهج البلاغة عن أبي مخنف:وقامَ رَجُلٌ إلى عِلِيٍّ عليه السلام فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، أيُّ فِتنَةٍ أعظَمُ مِن هذِهِ؟ إنَّ البَدرِيَّةَ لَيَمشي بَعضُها إلى بَعضٍ بِالسَّيفِ! فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: وَيحَكَ! أ تَكونُ فِتنَةٌ أنَا أميرُها وقائِدُها؟! وَالَّذي بَعَثَ مُحَمَّدا بِالحَقِّ وكَرَّمَ وَجهَهُ، ما كَذَبتُ ولا كُذِبتُ، ولا ضَلَلتُ ولا ضُلَّ بي، ولا زَلَلتُ ولا زُلَّ بي، وإنّي لَعَلى بَيِّنَةٍ مِن رَبّي؛ بَيَّنَهَا اللّهُ لِرَسولِهِ، وبَيَّنَها رَسولُهُ لي، وسَاُدعى يَومَ القِيامَةِ ولا ذَنبَ لي، ولَو كانَ لي ذَنبٌ لَكفَّرَ عَنّي ذُنوبي ما أنَا فيهِ مِن قِتالِهِم. ۱
شرح نهج البلاغةـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: مردى در برابر على عليه السلام به پا خاست و گفت: اى اميرمؤمنان! چه فتنه اى از اين بزرگ تر است كه برخى جنگاوران جنگ بدر، با شمشير به سراغ برخى ديگر مى روند؟ على عليه السلام فرمود: «واى بر تو! آيا فتنه اى هست كه من فرمانده و رهبر آنم؟! سوگند به آن كه محمّد صلى الله عليه و آله را به حق برانگيخت و او را عزّت بخشيد، نه دروغ مى گويم و نه به من دروغ گفته شده است. نه من گم راه شدم و نه به واسطه من كسى گم راه شد. نه من لغزيدم و نه كسى به واسطه من لغزيد. به راستى كه من دليلى روشن از پروردگارم دارم كه آن را خداوند براى پيامبرش روشن ساخت و پيامبرش آن را براى من روشن كرد و زودا كه روز قيامت، فرا خوانده شوم و گناهى بر من نباشد و اگر گناهى داشته باشم، [ثواب]پيكار من با آنان، آن را خواهد پوشاند».
۱.شرح نهج البلاغة: ج 1 ص 265.

احادیث دیگر این موضوع

۴
الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو بكر هُذَلى ـ: حارث بن حوط ليثى نزد امير مؤمنان على بن ابى طالب آمد و گفت: اى امير مؤمنان! گمان نمى كنم طلحه و زبير و عايشه، جز بر حق، احتجاج كنند! [امير مؤمنان] فرمود: «اى حارث! به راستى كه اگر زير پايت را بنگرى و به بالاى سرت ننگرى، از حق، منحرف مى شوى. به راستى كه حق و باطل با مردمان شناخته نمى شوند؛ ليكن حقيقت را با پيروى پيروان حق بشناس، و باطل را با دورى جُستن آنان كه از آن دورى مى جويند». حارث گفت: چرا مانند عبد اللّه بن عمر و سعد بن مالك نباشم؟ امير مؤمنان فرمود: «به راستى كه عبد اللّه بن عمر و سعد، از يارى حق دست بداشتند و باطل را نيز يارى نرساندند. كِى آن دو پيشوايان خوبى بوده اند تا از آنان پيروى شود؟!». در كتاب الطرائف (ص 136 ح 215) چنين آمده است: و غزالى در كتاب المنقذ من الضلال نوشته است: خردمند، به سرور خردمندان على عليه السلام اقتدا مى كند آن جا كه فرمود: «حق با مردمان شناخته نمى شود. حق را بشناس تا اهل آن را بشناسى». غزالى با اين سخن گواهى مى دهد كه على عليه السلام سرور خردمندان است.