نامه امام به معاويه و پرهيز دادنش از جنگ

شرح نهج البلاغةـ به نقل از مدائنى ـ: على عليه السلام به او (معاويه) نوشت: امّا بعد؛ اين مايه گم راهى كه با خود دارى، چندان دور از همانى نيست كه خانواده و خاندان تو با خود داشتند؛ هم ايشان كه كفر و باطل خواهى، وادارشان كرد كه بر محمّد صلى الله عليه و آله حسد ورزند، تا آن گاه كه به خاك هلاكت در انداخته شدند ـ چنان كه خود مى دانى ـ؛ همانان كه هيچ حريمى را پاس نداشتند و هيچ [رخداد]بزرگى را دور نكردند. من، خويش، در آن عرصه ها در مقابلشان بودم؛ در تنور جنگ با آنان، حمله ور بودم و بُرندگى شمشيرهايشان را كُند مى ساختم و سران ايشان و سردمداران گم راهى را مى كشتم. به خواست خداوند، جانشين ايشان [يعنى تو] را نيز در پى همان پيشينيان خواهم فرستاد. و چه بد جانشينى است آن كه بر جاى پيشينيانى نشيند كه