نيايش به هنگام نبرد

امام صادق عليه السلام:به درستى كه اميرمؤمنان هنگامى كه قصد نبرد مى كرد، اين نيايش ها را بر زبان مى آورد: «بار خدايا! به درستى كه تو راهى از راه هايت را نشان دادى و خشنودى ات را در آن نهادى، و دوستانت را به سويش دعوت كردى و آن را برترين راه نزد خودت از جهت پاداش، وگرامى ترينِ آنها از جهت بازگشت، و دوست داشتنى ترينِ آنها نزد خودت از جهتِ روش قرار دادى. آن گاه در اين راه، از مؤمنان، جان و مالشان را خريدى كه در مقابل بهشت، در راه خدا پيكار كنند، مى كُشند و كشته مى شوند؛ [و اين،]وعده اى است حق از جانب تو. پس مرا از آنانى قرار ده كه جانش را از او خريده اى و سپس، او به داد و ستدى كه با او داشتى، وفا كرد، پيمانى را نشكست و نقض نكرد و آن را تغيير نداد؛ بلكه پاسخى به محبّت هايت و براى نزديك شدن

وقعة صفّينـ به نقل از تميم ـ: [على عليه السلام] هنگامى كه به سوى نبرد حركت مى كرد، نام خدا را به هنگام سوار شدن بر زبان مى آورد و مى گفت: «سپاسْ خدا را بر نعمت هايش بر ما و عطاى بزرگش! «پاك است كسى كه اين را براى ما رام كرد؛ و [گرنه،]ما را ياراى [رام ساختن]آنها نبود، و به راستى كه ما به سوى پروردگارمان بازخواهيم گشت» ». آن گاه رو به قبله مى كرد و دستانش را به سوى خدا بالا مى برد و مى گفت: «بار خدايا! به سوى تو گام ها برداشته شد و بدن ها خسته گشت و دل ها به تو متوجّه شد و دست ها بلند شد و ديدگان، تيز شدند. «پروردگارا! ميان ما و قوم ما به حق گشايش ده كه تو بهترين گشايش دهندگانى!» . به بركت الهى حركت كنيد!». آن گاه مى گفت: «خدا بزرگ تر است! خدا بزرگ تر است! خدايى جز خداى يگانه نيست و خدا