حدیث دربارهبرترى جويى

الإمام عليّ عليه السلامـ في وَصفِ طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ ـ: كُلُّ واحِدٍ مِنهُما يَرجُو الأَمرَ لَهُ، ويَعطِفُهُ عَلَيهِ دونَ صاحِبِهِ، لا يَمُتّانِ إلَى اللّهِ بِحَبلٍ، ولا يَمُدّانِ إلَيهِ بِسَبَبٍ. كُلُّ واحِدٍ مِنهُما حامِلُ ضَبٍّ لِصاحِبِهِ، وعَمّا قَليلٍ يُكشَفُ قِناعُهُ بِهِ! وَاللّهِ! لَئِن أصابُوا الَّذي يُريدونَ لَيَنتَزِعَنَّ هذا نَفسَ هذا، ولَيَأتِيَنَّ هذا عَلى هذا. قَد قامَتِ الفِئَةُ الباغِيَةُ، فَأَينَ المُحتَسِبونَ! فَقَد سُنَّت لَهُمُ السُّنَنُ، وقُدِّمَ لَهُمُ الخَبَرُ، ولِكُلِّ ضَلَّةٍ عِلَّةٌ، ولِكُلِّ ناكِثٍ شُبهَةٌ. وَاللّهِ لا أكونُ كَمُستَمِعِ اللَّدمِ؛ يَسمَعُ النّاعِيَ، ويَحضُرُ الباكِيَ، ثُمَّ لا يَعتَبِرُ!؟ ۱
امام على عليه السلامـ در توصيف طلحه و زبير ـ: هر يك از آن دو، امر خلافت را براى خود اميد مى بُرد و به سوى خود مى كشيد و نه همراهش. نه پيوندى با خدا دارند و نه با وسيله اى به سوى او روى مى آورند. هر يك، كينه ديگرى را در دل دارد و زود است كه پرده از آن برداشته شود. به خدا سوگند كه اگر به آنچه مى خواهند برسند، اين يكى، جانِ آن ديگرى را بستانَد و اين بر سرِ آن ديگرى يورش بَرَد. اينك گروه تجاوزگر به پا خاسته اند. پس گروهى كه براى خدا جهاد كنند، كجايند؟ راه هاى راست برايشان گشوده شد و از پيش، آنان را خبر دادند.براى هر گم راهى اى دليلى وجود دارد و براى هر پيمان شكنى اى، شبهه اى. به خدا سوگند، من مانند شنونده اى نيستم كه صداى بر سر و سينه زدن را مى شنود و صداى جارچى مرگ را مى شنود و دُرّ چشم هاى گريان را مى بيند، ولى عبرت نمى گيرد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 148، بحار الأنوار: ج 32 ص 80 ح 52.

احادیث دیگر این موضوع

۶
تاريخ الطبرىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: جمليان با ششصد نفر حركت كردند. همراه آنان عبد الرحمان بن ابو بكره و عبد اللّه بن صفوان جمحى بودند. وقتى از منطقه چاه ميمون چاهى در مكّه، منسوب به ميمون بن خالد حضرمى. گذشتند، شترى ذبح شده ديدند كه خونش فوران مى كرد. آن را به فال بد گرفتند. وقتى مروان از مكّه بيرون رفت، اذان گفت و نزد طلحه و زبير آمد و به آنان گفت: بر كدام يك از شما به عنوان خليفه سلام كنم و به نام او براى نماز، اذان سردهم؟ عبد اللّه بن زبير گفت: به نام ابو عبد اللّه (زبير) و محمّد بن طلحه گفت: به نام ابو محمّد (طلحه). عايشه، پيغامى براى مروان فرستاد كه: چه مى كنى؟ آيا مى خواهى در كار ما تفرقه بيندازى؟ پسر خواهرم نماز بگزارد. [از آن پس] عبد اللّه بن زبير با آنان نماز مى گزارْد تا وارد بصره شد. از اين رو، معاذ بن عبيد اللّه هميشه مى گفت: به خدا سوگند، اگر پيروز گرديم، گرفتار بحران مى شويم. زبير، طلحه را با حكومت، تنها نخواهد گذاشت و طلحه، زبير را با حكومت، تنها نخواهد گذاشت.