حدیث دربارهاهتمام ويژه به يتيمان

المناقب، ابن شهر آشوب:على عليه السلام، زنى را ديد كه مشك آبى بر دوش دارد. مشك را از او گرفت و تا خانه اش بُرد. آن گاه از احوالش پرسيد. زن گفت: على بن ابى طالب، شوهرم را به يكى از مناطق مرزى فرستاد. او كشته شد و كودكانى يتيم برايم به جاى گذاشت. چيزى ندارم و نياز، مرا به كلفتى مردم، وا داشته است. على عليه السلام بازگشت و آن شب را تا صبح، مضطرب بود. هنگامى كه صبح شد، زنبيلى غذا به دوش گرفت. برخى گفتند: بگذار به جاى تو بر دوش كشيم. فرمود: «چه كسى روز قيامت، گناه مرا بر دوش مى كشد؟». سپس به درِ خانه آمد و در را كوبيد. زن گفت: كيستى؟ فرمود: «بنده اى كه ديروز، مشك آبت را به دوش كشيد. در را باز كن. غذايى براى كودكان، همراه من است». زن گفت: خدا از تو خشنود باشد و ميان من و على بن ابى طالب، داورى كند! سپس داخل خانه شد و فرمود: «دوست مى دارم ثوابى به دست آورم. تو خمير مى كنى و نان مى پزى يا كودكان را سرگرم مى كنى تا من نان بپزم؟». زن گفت: من به پختن نان، آگاه تر و بر آن، توانمندترم. تو با كودكان باش و آنان را سرگرم كن، تا از پختن نان، فارغ شوم. زن به سوى آردها رفت و آنها را خمير كرد و على عليه السلام به سوى گوشت رفت و آن را پخت و از خرما و گوشت و ديگر خوراكى ها، لقمه به دهان كودكان مى گذاشت، و هرگاه كودكان، لقمه اى مى خوردند، به آنها مى گفت: «فرزندم! على بن ابى طالب را حلال كن به خاطر آنچه بر تو گذشته است». وقتى زن، آرد را خمير كرد، گفت: اى بنده خدا! تنور را روشن كن. على عليه السلام، شتابان، براى روشن كردنش حركت كرد. وقتى شعله ورش ساخت و به صورتش برخورد كرد، گفت: «اى على! بچش. اين است كيفر كسى كه بيوه زنان و يتيمان را رها سازد». زنى [ديگر] كه على عليه السلام را مى شناخت، او را ديد و گفت: واى بر تو اى زن! اين، امير مؤمنان است. راوى گويد: زن، با شتاب مى گفت: شرمنده ات هستم، اى امير مؤمنان! فرمود: «من شرمنده تو هستم، اى بنده خدا! از آن رو كه درباره ات كوتاهى كرده ام». ۴