زياد بن ابيه

3 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن كِتابِهِ إلى زِيادِ بنِ أبيهِ ـ: إنّي اُقسِمُ بِاللّهِ قَسَما صادِقا، لَئِن بَلَغَني أنَّكَ خُنتَ مِن فَيءِ المُسلِمينَ شَيئا صَغيرا أو كَبيرا، لَأَشُدَّنَّ عَلَيكَ شِدَّةً تَدَعُكَ قَليلَ الوَفر، ثَقيلَ الظَّهرِ، ضَئيلَ الأَمرِ. وَالسَّلامُ. ۱
امام على عليه السلامـ از نامه اش به زياد بن ابيه ـ: به خدا سوگند ياد مى كنم، سوگندى راستين، كه اگر به من خبر رسد كه در ثروت مسلمانان خيانت كرده اى، كم يا زياد، چنان بر تو سخت بگيرم كه تو را اندكْ مال كند، و بارِ هزينه عيال بر دوشت سنگينى كند و خوار و پريشانْ حال شوى. والسلام!
۱.نهج البلاغة: الكتاب 20، بحار الأنوار: ج 33 ص 489 ح 695.
أنساب الأشراف:وَجَّهَ [عَلِيٌّ عليه السلام] إلى زِيادٍ رَسولاً لِيَأخُذَهُ لِحَملِ مَا اجتَمَعَ عِندَهُ مِنَ المالِ، فَحَمَلَ زِيادٌ ما كانَ عِندَهُ وقالَ لِلرَّسولِ: إنَّ الأَكرادَ قَد كَسَروا مِنَ الخَراجِ وأنَا اُداريهِم، فَلا تُعلِم أميرَ المُؤمِنينَ ذلِكَ، فَيَرى أنَّهُ اعتِلالٌ مِنّي. فَقَدِمَ الرَّسولُ فَأَخبَرَ عَلِيّا بِما قالَ زِيادٌ، فَكَتَبَ إلَيهِ: قَد بَلَّغَني رَسولي عَنكَ ما أخبَرتَهُ بِهِ عَنِ الأَكرادِ، وَاستِكتامَكَ إيّاهُ ذلِكَ، وقَد عَلِمتَ أنَّكَ لَم تُلقِ ذلِكَ إلَيهِ إلّا لِتُبَلِّغَني إيّاهُ، وإنّي اُقسِمُ بِاللّهِ عَزَّ وجَلَّ قَسَما صادِقا لَئِن بَلَغَني أنَّكَ خُنتَ مِن فَيءِ المُسلِمينَ شَيئا صَغيرا أو كَبيرا، لَأَشُدَّنَّ عَلَيكَ شِدَّةً تَدَعُكَ قَليلَ

أنساب الأشراف:على عليه السلام، فرستاده اى را نزد زياد روانه ساخت تا آنچه از ماليات ها نزد او جمع شده، باز ستاند. زياد، آنچه نزدش بود، همراهِ فرستاده كرد و به وى گفت: كُردها ماليات ها را نابود كرده اند و من با آنها مدارا مى كنم. اين مطلب را به اميرمؤمنان اعلام مكن كه گمان كند كوتاهى از من بوده است. فرستاده آمد و سخن زياد را به على عليه السلام رساند. او به زياد نوشت: «فرستاده ام خبر داد آنچه را درباره كُردها به وى گفتى و اين كه آن را از من كتمان كرده اى. تو خود به نيكى مى دانى كه آن را به وى نگفتى، مگر از آن رو كه به من برسانى و من سوگند مى خورم به خداوند عز و جل، سوگند راستين، كه اگر به من خبر رسد كه در ثروت مسلمانان خيانت كرده اى، كم يا زياد، چنان بر تو سخت بگيرم كه تو را اندكْ مال كند و

۱.الوَفْر: المال الكثير (النهاية: ج 5 ص 210 «وفر»).
۲.أنساب الأشراف: ج 2 ص 390.
الإمام عليّ عليه السلامـ في كِتابِهِ إلى زِيادٍ، وكانَ عامِلَهُ عَلى فارسَ ـ: أمّا بَعدُ، فَإِنَّ رَسولي أخبَرَني بِعَجَبٍ، زَعَمَ أنَّكَ قُلتَ لَهُ فيما بَينَكَ وبَينَهُ: إنَّ الأَكرادَ هاجَت بِكَ، فَكَسَرَت عَلَيكَ كَثيرا مِنَ الخَراجِ، وقُلتَ لَهُ: لا تُعلِم بِذلِكَ أميرَ المُؤمِنينَ. يا زِيادُ! وأُقسِمُ بِاللّهِ إنَّكَ لَكاذِبٌ، ولَئِن لَم تَبعَث بِخَراجِكَ لَأَشُدَّنَّ عَلَيكَ شِدَّةً تَدَعُكَ قَليلَ الوَفرِ، ثَقيلَ الظَّهرِ، إلّا أن تَكونَ لِما كَسَرتَ مِنَ الخَراجِ مُحتَمِلاً. ۱
امام على عليه السلامـ در نامه اش به زياد كه فرماندار وى در فارس بود ـ: پس از حمد و سپاس خداوند؛ به درستى كه فرستاده ام خبرى شگفت انگيز به من داد. گمان كرده كه مطلبى را با او در ميان گذاشته اى كه ميان تو و او باشد كه: «كُردها بر تو شوريده اند و بسيارى از ماليات ها را از ميان برده اند» و به وى گفته اى كه اين مطلب را به اميرمؤمنان اعلام مكن. اى زياد! به خدا سوگند ياد مى كنم كه تو دروغگويى، واگر ماليات ها را نفرستى، چنان بر تو سخت بگيرم كه تو را اندكْ مال كند و بارِ هزينه عيال، بر دوشت سنگينى كند، مگر اين كه آنچه از مال خراج از ميان رفته، برعهده گيرى.
۱.تاريخ اليعقوبي: ج 2 ص 204.