تبعيد يا زندانى كردن توطئه گران

3 حدیث
شرح نهج البلاغة:قَد رُوِيَ أنَّ عِمرانَ بنَ الحُصَينِ كانَ مِنَ المُنحَرِفينَ عَنهُ عليه السلام، وأنَّ عَليّا سَيَّرَهُ إلَى المَدائِنِ، وذلِكَ أنَّهُ كانَ يَقولُ: إن ماتَ عَليٌّ فَلا أدري ما مَوتُهُ، وإن قُتِلَ فَعَسى أنّي ـ إن قُتِلَ ـ رَجَوتُ لَهُ. ۱
شرح نهج البلاغة:گزارش شده كه عمران بن حُصَين، از كناره گيران از على عليه السلام بود و على عليه السلام او را به مدائن تبعيد كرد؛ چرا كه مى گفت: اگر على بميرد، نمى دانم مرگش چگونه است!؟ و اگر كشته شود ـ كه اميد داريم كشته شود ـ، برايش اميدوارم [كه اهل نجات باشد]!
۱.شرح نهج البلاغة: ج 4 ص 77.
الغارات عن سعيد الأَشعريّ:اِستَخلَفَ عَليٌّ عليه السلام حينَ سارَ إلَى النَّهرَوانِ رَجُلاً مِنَ النَّخَعِ يُقالُ لَهُ: هانِي بنُ هَوذَةَ، فَكَتَبَ إلى عَليٍّ عليه السلام: إنَّ غَنيّا وباهِلَةَ فَتَنوا، فَدَعَوُا اللّهَ عَلَيكَ أن يَظفِرَ بِكَ عَدُوُّكَ، قالَ: فَكَتَبَ إلَيهِ عَليٌّ عليه السلام: أجلِهِم مِنَ الكوفَةِ ولا تَدَع مِنهُم أحَدا. ۱
الغاراتـ به نقل از سعيد اشعرى ـ: على عليه السلام هنگام حركت به سوى نهروان، مردى از قبيله نخع را جانشين كرد كه نامش هانى بن هوذه بود. وى به على عليه السلام نامه نوشت كه [دو گروهِ] غنى و باهله، فتنه كرده اند و دعا كرده اند كه دشمنت پيروز گردد. على عليه السلام به او نوشت: «آنان را از كوفه بيرون كن و هيچ يك از آنان را رها مكن».
۱.الغارات: ج 1 ص 18، بحار الأنوار: ج 33 ص 356 ح 588.
تاريخ الطبري عن المُحِلّ بن خَليفَة:إنَّ رَجُلاً مِنهُم مِن بَني سَدوسٍ يُقالُ لَهُ العَيزارُ بنُ الأَخنَسِ كانَ يَرى رَأيَ الخَوارِجِ، خَرَجَ إلَيهِم، فَاستَقبَلَ ورَاءَ المَدائِنِ عَدِيَّ بنَ حاتِمٍ ومَعَهُ الأَسوَدُ بنُ قَيسٍ والأَسوَدُ بنُ يَزيدَ المُرادِيّانِ، فَقالَ لَهُ العَيزارُ حينَ استَقبَلَهُ: أسالِمٌ غانِم، أم ظالِمٌ آثِمٌ؟ فَقالَ عَدِيٌّ: لا، بَل سالِمٌ غانِمٌ، فَقالَ لَهُ المُرادِيّانِ: ما قُلتَ هذا إلّا لِشَرٍّ في نَفسِكَ، وإنَّكَ لَنَعرِفُكَ يا عَيزارُ بِرَأيِ القَومِ، فَلا تُفارِقنا حَتّى نَذهَبَ بِكَ إلى أميرِ المُؤمِنينَ فَنُخبِرَهُ خَبَرَكَ. فَلَم يَكُن بِأَوشَكَ أن جاءَ عَليٌّ فَأَخبَراهُ خَبَرَهُ، وقالا: يا أميرَ المُؤمِنينَ، إنَّهُ يَرى رَأيَ القَومِ، قَد عَرَفناهُ

تاريخ الطبرىـ به نقل از محلّ بن خليفه ـ: مردى از قبيله بنى سدوس كه نامش عَيْزار بن اخنس بود و به باورهاى خوارج اعتقاد داشت، به سمت آنان حركت كرد. در بيرون مدائن، با عدى بن حاتم رو به رو شد كه همراهش اسود بن قيس مرادى و اسود بن يزيد مرادى بودند. عيزار، وقتى با عدى روبه رو شد، گفت: آيا سالمِ بهره بَرى يا ستمگرِ گنهكار؟ عدى گفت: سالمِ بهره بَر. آن دو مرادى گفتند: اين سخن را نگفتى، مگر به جهت شرّى كه در باطن دارى. به درستى كه ما مى دانيم كه عقيده خوارج را دارى. اى عيزار! از ما جدا نمى شوى تا تو را نزد امير مؤمنان ببريم و اخبارت را به وى گزارش دهيم. زمانى نگذشت كه على عليه السلام آمد و آن دو خبر را به وى گزارش كردند و گفتند: اى اميرمؤمنان! او بر اعتقاد خوارج است. ما او را مى شناسيم.

۱.تاريخ الطبري: ج 5 ص 89.