حدیث دربارهرفاه زدگى

الطبقات الكبرى عن محمّد بن ربيعة بن الحارث:كانَ أصحابُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُوَسِّعونَ عَلى نِسائِهِم فِي اللِّباسِ الَّذي يُصانُ ويُتَجَمَّلُ بِهِ. ثُمَّ يَقولُ: رَأَيتُ عَلى عُثمانَ مِطرَفَ خَزٍّ ثَمَنَ مِئَتَي دِرهَمٍ، فَقالَ: هذا لِنائِلَةَ كَسَوتُها إيّاهُ، فَأَنَا ألبِسُهُ أسُرُّها بِهِ. ۱

الطبقات الكبرىـ به نقل از محمّد بن ربيعة بن حارث ـ: اصحاب پيامبر خدا، در لباس خانه و جشن و ميهمانى، براى زنان خود، گشايشى فراهم مى كردند. رداى پر نقش و نگارى از خز بر تن عثمان ديدم كه دويست درهم مى ارزيد و گفت: اين براى همسرم نائله است كه آن را بر تن وى كرده بودم و حال، خود مى پوشم تا او را بدان خوش حال كنم.

۱.الطبقات الكبرى: ج 3 ص 58، أنساب الأشراف: ج 6 ص 102 وفيه «مئة دينار» بدل «مئتي درهم».

کلیدواژه‌ها موجبات شورش بر عثمان رفاه زدگی

احادیث دیگر این موضوع

مروج الذهب:عثمان، خانه اش را در مدينه بنا نهاد و آن را با سنگ و آهك، محكم ساخت و درهايى از چوب ساج ساج، گونه اى از درختان جنگلى كه بلند، ستبر و داراى چوب سخت و مقاوم است و بيشتر در ساخت كشتى ها به كار مى رود (الدروس: ج 2 ص 1154). و سرو كوهى بر آن قرار داد و اموال، چشمه هاى آب و باغ هايى در مدينه به چنگ آورد. عبد اللّه بن عُتْبه مى گويد: در روزى كه عثمان كشته شد، نزد خزانه دار او صد و پنجاه هزار دينار و يك ميليون درهم، موجودى بود و ارزش املاكش در وادى القرى و حُنَين و غير آن، صد هزار دينار بود و اسبان و شتران بسيارى بر جاى نهاد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عتبه ـ: روزى كه عثمان بن عفّان كشته شد، نزد خزانه دار او سى ميليون و پانصد هزار درهم و صد و پنجاه هزار دينار بود كه [همگى]غارت شد و رفت. او در ربذه از روستاهاى مدينه، در نزديكى ذات عرق در راه حجاز است كه با مدينه سه شبانه روز راه فاصله دارد (معجم البلدان: ج 3 ص 24).، هزار شتر بر جاى نهاد و زمين هايى كه در براديس و خيبر منطقه اى در 200 كيلومترى مدينه به طرف شام است (معجم البلدان: ج 2 ص 409). و وادى القرى دشتى ميان مدينه و شام از توابع مدينه است و روستاهاى زيادى در آن قرار دارد (معجم البلدان: ج 5 ص 345). بر جاى نهاد و از آنها صدقه مى داد، دويست هزار دينار مى ارزيد.

تاريخ الطبرىـ به نقل از عبد اللّه بن عامر ـ: در ماه مبارك رمضان با عثمان افطار مى كردم. او برايمان خوراكى مى آورد كه از خوراك عمر، چرب و نرم تر بود. در سفره عثمان، هر شب، آرد سفيد خوب و بزغاله هاى كوچك مى ديدم، در حالى كه هرگز نديدم عمر، آرد الك شده بخورد و جز گوسفند پير. اين را به عثمان گفتم. گفت: خدا عمر را بيامرزد! طاقت چه كسى به اندازه طاقت عمر است؟

أنساب الأشرافـ به نقل از سليم، ابو عامر ـ: روپوشى بر تن عثمان ديدم كه صد دينار مى ارزيد.

الصواعق المُحرِقة:ابو موسى، زينت آلاتى از طلا و نقره را نزد عثمان آورد و او همه را ميان زنان و دخترانش تقسيم كرد. او بيشتر بيت المال را در كشتزارها و خانه هاى خود هزينه كرد.

الأخبار الموفّقيّاتـ به نقل از زُهْرى ـ: چون گوهر كسرى [پادشاه ايران]را نزد عمر آوردند، او آن را در مسجد نهاد، و هنگامى كه آفتاب بر آن تابيد، چون اخگر آتش درخشيد. پس به مسئول بيت المال گفت: واى بر تو! مرا از اين آسوده كن و آن را ميان مسلمانان تقسيم كن؛ زيرا نداى درونى ام مى گويد كه به زودى اين، بلا و فتنه اى ميان مردم به پا مى كند. گفت: اى امير مؤمنان! اگر آن را ميان مسلمانان قسمت كنى، به همه نمى رسد. [اكنون نيز]هيچ كس آن را نمى خرد؛ چون بسيار گران است؛ امّا آن را مى گذاريم تا شايد در آينده، خدا بر مسلمانان گشايش دهد و كسى از آنان بتواند آن را بخرد. [عمر] گفت: پس، آن را بردار و به درون بيت المال ببر. عمر كشته شد و آن گوهر به همين حالت بود و چون عثمان به خلافت رسيد، آن را گرفت و زيور دخترانش كرد. هر دو، نيكو عمل كردند: عمر، آن گاه كه خود و خويشانش را از آن محروم داشت و عثمان، آن گاه كه آن را به خويشانش داد (صله رحم كرد).

تاريخ اليعقوبى:عثمان، بخشنده بود و با مال، صله رحم مى كرد و نزديكان و خويشان خود را مقدّم مى داشت و در عطاياى [ساير]مردم، مساوات را رعايت مى نمود و مروان بن حكم بن ابى عاص و ابو سفيان بن حرب بر او مسلّط بودند.

دول الإسلامـ درباره شورش بر عثمان ـ: آغاز به خُرده گيرى بر عثمان كردند؛ چرا كه اموال را به نزديكان خود مى داد و حكومت ايالت هاى مهم را به آنان مى سپرد. پس، لب به اعتراض گشودند. او اموال بسيارى را از آنِ خود كرده بود و هزار برده داشت.