جوان بودن

محاضرات الاُدباءـ به نقل از ابن عبّاس ـ: شبى با عمر بن خطّاب، راه مى پيموديم و عمر بر استر و من بر اسب بودم. عمر، آيه اى خواند كه در آن، يادى از على بن ابى طالب عليه السلام بود. پس گفت: هان! اى زادگان عبد المطّلب! در ميان شما، على از من و ابو بكر به اين امر، سزاوارتر بود. پيش خود گفتم: خداوند از من نگذرد، اگر از او بگذرم. گفتم: اى امير مؤمنان! تو اين را مى گويى، در حالى كه تو و يارت، بر اين كار پريديد و مانع ما گشتيد [و حكومت را از دستمان در آورديد]، نه مردم! [عمر] گفت: اى زادگان عبد المطّلب! دور شويد. [بدانيد كه]شما، تحت امر عمر بن خطّاب هستيد. پس، كمى عقب كشيدم و او لحظه اى جلو افتاد و گفت: بيا. نمى روم، و گفت: سخنت را دوباره برايم بگو. گفتم: از چيزى ياد كردى و من هم پاسخش را

أخبار الدولة العبّاسيّة:عمر به عبد اللّه بن عبّاس گفت: آيا مى دانى چه چيزْ مردم را باز داشت كه اين كار را به پسر عمويت بسپارند؟ گفت: نمى دانم. عمر گفت: به سبب كمى سن و جوان بودنش بود. ابن عبّاس گفت: در جنگ بدر، [على عليه السلام] كم سن ترينِ مسلمانان بود. او را در سختى ها پيش مى اندازند و در امامت، عقب مى زنند! ابو عمر و احمد بن عبد اللّه براى ما [اين گونه]خوانده و به راويان پيشين چنين نسبت داده اند كه: عمر از كنار على عليه السلام گذشت و على عليه السلام با مردم از پيامبر خدا سخن مى گفت. على عليه السلام فرمود: «اى امير مؤمنان! به كجا؟». گفت: مى خواهم به باغم بروم. فرمود:«آيا ابن عبّاس را همراهت كنم [تا تنها نباشى]؟». عمر گفت: آن گاه، تو بدون او تنها مى مانى. على عليه السلام