حدیث دربارههجوم به خانه فاطمه ، دختر پيامبر

تاريخ اليعقوبي عن أبي بكرـ قُبَيلَ مَوتِهِ ـ: ما آسى إلّا عَلى ثَلاثِ خِصالٍ صَنَعتُها لَيتَني لَم أكُن صَنَعتُها، وَثَلاثٍ لَم أصنَعها لَيتَني كُنتُ صَنَعتُها، وَثَلاثٍ لَيتَني كُنتُ سَأَلتُ رَسولَ اللّهِ عَنها. فَأَمَّا الثَّلاثُ الَّتي صَنَعتُها فَلَيتَ أنّي لَم أكُن تَقَلَّدتُ هذَا الأَمرَ، وقَدَّمتُ عُمَرَ بَينَ يَدَيَّ؛ فَكُنتُ وَزيرا خَيرا مِنّي أميرا، ولَيتَني لم اُفَتِّش بَيتَ فاطِمَةَ بِنتِ رَسولِ اللّهِ واُدخِلهُ الرِّجالَ ولَو كانَ اُغلِقَ عَلى حَربٍ، ولَيتَني لَم اُحرِقِ الفُجاءَةَ السُّلَمِيَّ؛ إمّا أن أكونَ قَتَلتُهُ سَريحا ۱ أو أطلَقتُهُ نَجيحا. ۲

تاريخ اليعقوبىـ به نقل از ابو بكر، اندكى پيش از درگذشتش ـ: جز بر سه چيزْ تأسّف نمى خورم. سه كار كردم و كاش نكرده بودم؛ و سه كار نكردم و كاش كرده بودم؛ و سه چيز كه كاش از پيامبر خدا پرسيده بودم. امّا آن سه كار كه كردم: پس كاش اين خلافت را به گردن نمى گرفتم و عمر را جلو مى انداختم، كه اگر وزير بودم، بهتر از آن بود كه امير باشم؛ و كاش خانه فاطمه، دختر پيامبر خدا را تفتيش و بازرسى نمى كردم و مردان [غريبه] را به خانه اش داخل نمى كردم، هر چند كه درِ خانه را به قصد جنگ بسته بودند؛ و كاش فجائه سَلْمى ۳ را نمى سوزاندم و او را به آسانى مى كشتم و يا به آسودگى رهايش مى نمودم. ۴

۱.أمر سَريح: أي معجّل (لسان العرب: ج 2 ص 479).

۲.تاريخ اليعقوبي: ج 2 ص 137، الخصال: ص 171 ح 228؛ تاريخ الطبري: ج 3 ص 430، تاريخ الإسلام للذهبي: ج 3 ص 117، الأموال: ص 144 ح 353 وفيه «وددت أنـّي لم أكن فعلت كذا وكذا ـ لخلّة ذكرها» بدل «لم اُفتّش بيت فاطمة. الحرب»، العقد الفريد: ج 3 ص 279، تاريخ دمشق: ج 30 ص 418 و 419، شرح نهج البلاغة: ج 2 ص 46، الإمامة والسياسة: ج 1 ص 36 كلّها نحوه.

۳.براى آگاهى از ماجراى فجائه، ر. ك: بحار الأنوار: ج 30 ص 509.

۴.براى اطّلاع بيشتر از منابع تاريخى اين واقعه، ر.ك: الهجوم على بيت فاطمة، عبد الزهراء مهدى (بيروت، دار الزهراء)؛ مَأساة الزهراء، جعفر مرتضى عاملى (بيروت، دار السيرة). (م)

کلیدواژه‌ها امام علی پس از پیامبر داستان سقیفه هجوم به خانه فاطمه دختر پیامبر

احادیث دیگر این موضوع

أنساب الأشرافـ به نقل از ابن عبّاس ـ: هنگامى كه على عليه السلام از بيعت با ابو بكر خوددارى ورزيد، ابو بكر، عمر بن خطّاب را به سوى على عليه السلام فرستاد و گفت: او را با شديدترين و سخت ترين شكل، نزد من آر. چون عمر به نزد على عليه السلام آمد، سخنانى ميان آن دو رد و بدل شد و على [به كنايه]فرمود: «شيرى را بدوش كه سهمى از آن براى توست! به خدا سوگند، امروز، اشتياق تو به حكومت ابوبكر، جز براى آن نيست كه فردا تو را امير كند».

أنساب الأشرافـ به نقل از سليمان تَيمى و ابن عون ـ: ابو بكر به دنبال على عليه السلام فرستاد و از او بيعت خواست؛ [امّا]او بيعت نكرد. پس عمر آمد و همراه او شعله اى از آتش بود. فاطمه عليها السلام او را در آستانه در ديد و فرمود: «اى پسر خطّاب! آيا درِ خانه ام را بر روى من آتش مى زنى؟». گفت: آرى، و اين، آنچه را پدرت آورْد، استوارتر مى كند.

تاريخ الطبرىـ به نقل از زياد بن كليب ـ: عمر بن خطّاب به خانه على عليه السلام كه در آن، طلحه و زبير و مردانى از مهاجران بودند، آمد و گفت: به خدا سوگند، يا [خانه را] با شما آتش مى زنم، يا براى بيعتْ بيرون آييد. زبير با شمشير آخته، به سوى او بيرون دويد؛ امّا [پايش] لغزيد و شمشير از دستش به زمين افتاد. پس بر او ريختند و دستگيرش نمودند.

تاريخ اليعقوبى:به ابو بكر و عمر خبر رسيد كه گروهى از مهاجران و انصار، در منزل فاطمه (دختر پيامبر خدا)، با على بن ابى طالب عليه السلام گرد آمده اند. پس با گروهى آمدند تا به خانه هجوم برند. آنان، داخل خانه شدند. فاطمه عليها السلام بيرون آمد و فرمود: «به خدا سوگند، يا بيرون رويد، يا موهايم را باز و پريشان مى كنم و به خدا شِكوه مى برم». پس [مهاجمان]بيرون رفتند و هر كس هم درون خانه بود، بيرون آمد و چند روزى بيعت نكردند و سپس يكى پس از ديگرى بيعت كردند، و على عليه السلام بيعت نكرد، مگر پس از شش ماه.