حسادت

الأخبار الموفّقيّاتـ به نقل از ابن عبّاس، در پاسخ عثمان ـ: امّا [اين كه گفتى]«قوم ما خلافت را از ما گرداندند»: به خدا سوگند، مى دانى كه از روى حسادت و گردنكشى بود و به خدا سوگند، تو به آن، آگاهى! پس، خدا ميان ما و قوممان [داور]باشد. و امّا [در مورد] گفته ات كه «نمى دانى خلافت را از ما راندند يا ما را از خلافت راندند»: به جانم سوگند، تو مى دانى كه اگر اين حكومت به ما مى رسيد، فضيلتى بر فضيلت هاى ما و منزلتى بر منزلت هاى ما نمى افزود؛ زيرا ما اهل فضيلت و منزلتيم و هيچ فاضلى فضيلتمند نشد، جز با فضل ما و هيچ كس پيشى نگرفت، جز با ما و اگر ما راه را ننموده بوديم، كسى ره نمى يافت و از كورى به بينايى رهنمون نمى شد و از انحراف، مصون نمى ماند.

الأمالى، مفيدـ به نقل از ابو هيثم بن تَيَّهان، پيش از جنگ جمل ـ: اى اميرمؤمنان! حسادت قريش بر تو، دو گونه است: نيكان آنها به سبب همچشمى در فضيلت و يا بلندىِ مرتبت، حسادت ورزيدند و بدكاران آنها بدخواهانه بر تو حسد بردند. خداوند نيز بدين سبب، اعمالشان را هيچ انگاشت و بارشان را سنگين ساخت. راضى نشدند كه با تو برابر شوند؛ بلكه خواستند از تو پيشى گيرند. پس، هدف، از آنها دور ماند و به پايان راه نرسيدند. تو سزاوارترينِ قريش به حاكميّت بر قريش هستى؛ [چرا كه] پيامبرشان را در زندگى، يارى كردى و پس از مرگ، حقوقش را از سوى او ادا نمودى. به خدا سوگند، ستم و سركشى شان، جز به خودشان باز نمى گردد. و ما ياران و ياوران تو هستيم. پس، هر فرمانى دارى، بفرما.