حدیث دربارههر پيامبرى وصى اى دارد

إثبات الوصيّةـ در خبر دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله از بنى هاشم ـ: روايت شده است كه او آنان را بار دوم دعوت نمود، آنان را اطعام كرد و از يك كاسه بزرگ شير به آنان نوشاند تا همه سيراب شدند. سپس به آنان فرمود: «اى خاندان عبد المطّلب! از من فرمان بَريد تا حكمران و فرمانرواى زمين شويد. خداى عز و جل هيچ پيامبرى را برنينگيخت، جز آن كه براى او وصى، برادر و وزيرى (دستْ يارى) قرار داد. حال، كدام يك از شما برادر، وصى، وزير و ادا كننده بدهى هاى من مى شود؟». آنان از پذيرش اين سخن، خوددارى كردند و گفتند: چه كسى تاب و توانش مانند توست؟ امير مؤمنان ـ كه سنّش از همه آنان كم تر بود ـ، در حضور پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و به ايشان گفت: من [مى پذيرم]، اى پيامبر خدا! پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «به جانم سوگند كه تو آنچه را مى گويم، مى پذيرى و دعوتم را اجابت مى كنى». از اين رو، وصى، برادر و وارث پيامبر صلى الله عليه و آله اوست، نه ديگران.