حدیث دربارههر پيامبرى وصى اى دارد

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ أوَّلَ وَصِيٍّ كانَ عَلى وَجهِ الأَرضِ هِبَةُ اللّهِ بنُ آدَمَ، وما مِن نَبِيٍّ مَضى إلّا ولَهُ وَصِيٌّ، وكانَ جَميعُ الأَنبياءِ مِائَةَ ألفِ نَبِيٍّ وعِشرينَ ألفَ نَبِيٍّ، مِنهُم خَمسَةٌ اُولُو العَزمِ: نوحٌ وإبراهيمُ وموسى وعيسى ومُحَمَّدٌ عليهم السلام، وإنَّ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ كانَ هِبَةَ اللّهِ لمُحَمَّدٍ، ووَرِثَ عِلمَ الأَوصياءِ، وعِلمَ مَن كانَ قَبلَهُ، أما إنَّ مُحَمَّدا وَرِثَ عِلمَ مَن كانَ قَبلَهُ مِنَ الأَنبياءِ وَالمُرسَلينَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين وصىّ روى زمين، هِبَةُ اللّه، پسر آدم بود و هيچ پيامبرى درنگذشت، مگر آن كه وصى اى داشت. پيامبران، صد و بيست هزار تن بودند كه پنج تن از آنان اولو العزم اند: نوح، ابراهيم، موسى، عيسى و محمّد عليهم السلام. به يقين على بن ابى طالب، [همچون] هِبَةُ اللّه براى محمّد بود و علم اوصيا و علم همه پيشينيان خود را به ارث بُرد. آگاه باشيد كه محمّد نيز علم همه پيامبران و فرستادگان پيش از خود را به ارث برد.

۱.الكافي: ج 1 ص 224 ح 2 عن عبد الرحمن بن كثير، بصائر الدرجات: ص 121 ح 1 عن عبد الرحمن بن بكير الهجري وكلاهما عن الإمام الباقر عليه السلام وفيه «أربعة وعشرين» بدل «عشرين» و ص 294 ح 10، الاختصاص: ص 279 كلاهما عن عبد اللّه بن بكير الهجري عن الإمام الباقر عليه السلام وفيهما من «إنّ عليّ بن أبي طالب.» وراجع تفسير فرات: ص 183 ح 235.

کلیدواژه‌ها کوشش های پیامبر برای رهبری علی پس از خود احادیث وصایت هر پیامبری وصی ای دارد

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر پيامبرى وصى و وارثى دارد و على، وصى و وارث من است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل از هر امّتى پيامبرى برگزيد و براى هر پيامبر، وصى اى. من، پيامبر اين امّتم و على پس از من، وصى من در عترت و خاندان و امّت من است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال، 124 هزار پيامبر داشت كه من سَرور و برترين و گرامى ترين آنان نزد خداوند عز و جل هستم و هر پيامبرى وصى اى دارد كه به امر خداوند ـ كه يادش بلند باد! ـ او را وصى قرار مى دهد و وصىّ من، على بن ابى طالب، سرور و برتر و گرامى ترين اوصيا نزد خداوند عز و جل است.

إثبات الوصيّةـ در خبر دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله از بنى هاشم ـ: روايت شده است كه او آنان را بار دوم دعوت نمود، آنان را اطعام كرد و از يك كاسه بزرگ شير به آنان نوشاند تا همه سيراب شدند. سپس به آنان فرمود: «اى خاندان عبد المطّلب! از من فرمان بَريد تا حكمران و فرمانرواى زمين شويد. خداى عز و جل هيچ پيامبرى را برنينگيخت، جز آن كه براى او وصى، برادر و وزيرى (دستْ يارى) قرار داد. حال، كدام يك از شما برادر، وصى، وزير و ادا كننده بدهى هاى من مى شود؟». آنان از پذيرش اين سخن، خوددارى كردند و گفتند: چه كسى تاب و توانش مانند توست؟ امير مؤمنان ـ كه سنّش از همه آنان كم تر بود ـ، در حضور پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و به ايشان گفت: من [مى پذيرم]، اى پيامبر خدا! پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «به جانم سوگند كه تو آنچه را مى گويم، مى پذيرى و دعوتم را اجابت مى كنى». از اين رو، وصى، برادر و وارث پيامبر صلى الله عليه و آله اوست، نه ديگران.