حدیث دربارهمأموريت شكستن بت ها

الإرشادـ در ذكر حوادث پس از جنگ حُنَين ـ: سپس پيامبر صلى الله عليه و آله، خود به سوى طائف حركت كرد و آنان را چندين روز در محاصره داشت و امير مؤمنان را با گروهى از سواران روانه كرد و به او فرمان داد كه هر چه از آثار جاهليّت يافت، نابود كند و هر بتى ديد، بشكند. على عليه السلام حركت كرد تا به گروه فراوانى از سواران قبيله خَثعَم برخورد و مردى از آنان به نام شهاب، در تاريك و روشنايى صبح بيرون آمد و مبارز طلبيد. امير مؤمنان فرمود: «چه كسى به رويارويى اش مى رود؟». هيچ كس برنخاست. امير مؤمنان، خود برخاست كه ابو العاص بن ربيع، همسر دختر پيامبر خدا (زينب)، از جا جَست و گفت: اى فرمانده! [سرانجام،] يكى از ما با او مقابله مى كند و نيازى به ميدان رفتن تو نيست؛ امّا على عليه السلام فرمود: «نه. [من مى روم]؛ امّا اگر كشته شدم، تو فرمانده لشكر باش». پس اميرمؤمنان به مبارزه اش درآمد و چنين مى خواند: «بى گمان، بر عهده هر رئيس، اين وظيفه است يا نيزه اش را سيراب كند يا خُرد و كوبيده شود». پس بر او ضربه اى زد و وى را كشت و با سواران همراهش رفت و بت ها را شكست و به سوى پيامبر خدا ـ كه طائف را در محاصره داشت ـ بازگشت. چون پيامبر صلى الله عليه و آله او را ديد، براى پيروزى اش تكبير گفت و دستش را گرفت و با او مدّت زيادى در خلوت به نجوا پرداخت.