حدیث دربارهجنگ بنى قُرَيظه

الإرشاد:چون احزاب و گروه هاى مشركان پراكنده شدند و از برابر مسلمانان عقب نشينى كردند، پيامبر خدا به قصد بنى قريظه، دست به كار شد و امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام را با سى نفر از خزرجيان به سوى آنان فرستاد و به او فرمود: «بنگر كه آيا بنى قريظه، دژهاى خود را ترك كرده اند؟». على عليه السلام، چون به نزديك باروهايشان رسيد، از آنان دشنام شنيد. لذا به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشت و ايشان را باخبر كرد. پيامبر خدا فرمود: «رهايشان كن كه خداوند، [ما را] بر آنها چيره مى كند. همان كسى كه تو را بر عمرو بن عبدوُد چيره كرد، تنهايت نمى گذارد. پس بِايست تا مردم به گِرد تو جمع شوند و تو را مژده باد به يارى الهى كه خداوند، مرا از يك ماه پيش، با افكندن ترسى [در دل آنان] يارى داده است». على عليه السلام مى گويد: مردم به گِرد من جمع شدند و حركت كردم تا به باروهايشان نزديك شدم. يهوديان از بالا نگريستند و چون مرا ديدند، يكى از آنان فرياد كشيد: «قاتل عمرو به سوى شما آمد». و ديگرى گفت: «بى گمان، قاتل عمرو به شما رو آورد» و برخى از آنها اين را به فرياد به يكديگر مى گفتند و خداوند، در دل هايشان ترس انداخت و شنيدم كه رجزخوانى چنين مى خواند: على، عمرو را كشت على، پرنده شكارى را شكار كرد. على پشت را شكست على، كار را استوار كرد. على، پرده را دريد. پس گفتم: سپاس، خداى را كه اسلام را چيره ساخت و شرك را در هم كوبيد. آن گاه كه قصد بنى قريظه كردم، پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: «با بركت خدا حركت كن كه خداوند، سرزمين و خانه هايشان را به تو وعده داده است». پس با يقين به نصرت خداى عز و جل حركت كردم تا آن كه پرچم را در ميان دژ، در زمين فرو بردم.