حدیث دربارهشفاعت در روز قيامت

عنه عليه السلام:إنَّ المُؤمِنَ مِنكُم يَومَ القِيامَةِ لَيَمُرُّ بِهِ الرَّجُلُ لَهُ المَعرِفَةُ بِهِ فِي الدُّنيا وقَد اُمِرَ بِهِ إلَى النّارِ وَالمَلَكُ يَنطَلِقُ بِهِ ـ. قالَ: فَيَقولُ لَهُ: يا فُلانُ، أغِثني فَقَد كُنتُ أصنَعُ إلَيكَ المَعروفَ فِي الدُّنيا، واُسعِفُكَ فِي الحاجَةِ تَطلُبُها مِنّي؛ فَهَل عِندَكَ اليَومَ مُكافَأَةٌ؟ فَيَقولُ المُؤمِنُ لِلمَلَكِ المُوَكَّلِ بِهِ: خَلِّ سَبيلَهُ. قالَ: فَيَسمَعُ اللّهُ قَولَ المُؤمِنِ، فَيَأمُرُ المَلَكَ أن يُجيزَ قَولَ المُؤمِنِ فُيَخَلِّيَ سَبيلَهُ. ۱

امام صادق عليه السلام:در روز قيامت، به مؤمنِ از شما كسى مى گذرد كه در دنيا به او نيكى كرده است، در حالى كه خداوند دستور داده او را به آتش افكنند و فرشته او را مى برد. آن شخص به آن مؤمن مى گويد: فلانى! نجاتم بده [كه] من در دنيا به تو خوبى مى كردم و نياز تو را كه از من مى خواستى، برمى آوردم. آيا ممكن است كه امروز جبران كنى؟ مؤمن، به آن فرشته اى كه مأمورِ بر آن شخص است، مى گويد: «رهايش كن». خداوند، سخن آن مؤمن را مى شنود [و] به آن فرشته مى فرمايد كه گفته مؤمن را اجرا كند و او هم آن شخص را رها مى كند.

۱.ثواب الأعمال: 206 / 1 عن ميسّر، بحار الأنوار: 74 / 305 / 53 وراجع المحاسن: 1 / 294 / 589 ومشكاة الأنوار: 177 / 455.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر آثار نیکی +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره اين آيه: «تا خداوند، پاداش كامل به آنان بدهد و از نعمت خويش، بر آنان بيفزايد» ـ: آنان را وارد بهشت مى كند. «از فضل خويش بر آنان بيفزايد» ، شفاعت است، براى كسى كه شفاعت برايش حتمى شده است در حقّ كسى كه در دنيا به وى نيكى كرده باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، بهشتيان در صف هايى، و دوزخيان نيز در صف هايى فراهم آيند. فردى از صف هاى دوزخيان به شخصى از صف هاى بهشتيان مى نگرد و مى گويد: فلانى! آيا آن روز را كه در دنيا به تو نيكى كردم، به ياد نمى آورى؟ پس، آن بهشتى دست او را مى گيرد و مى گويد: خداوندا! اين شخص، در دنيا به من نيكى كرده است. به به او گويند: «دست او را بگير و به سبب رحمت الهى، او را وارد بهشت كن».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: «براى بينوايان هم، دولتى و نوبتِ گشايشى است». گفتند: دولت آنان چيست، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «چون روز قيامت شود، به آنان گويند: بنگريد، هر كس را كه در راه خدا به شما طعام يا پوشاكى داده و يا سيرابتان كرده است، به بهشت ببريد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت منادى ندا مى دهد: «تهيدستان امّت محمّد صلى الله عليه و آلهكجايند؟». آنان برمى خيزند و در صف هاى قيامت به صف مى شوند. [به آنان گفته مى شود:] «آگاه باشيد! هر كس يك نوبت سيرتان كرده، يا سيرابتان ساخته و يا شما را با جامه اى كهنه يا نو پوشانده است، دستش را بگيريد و او را به بهشت وارد كنيد». پيوسته، كسى به همراهش آويخته است و مى گويد: اى پروردگار جهانيان! اين، سيرابم كرده است. ديگرى مى گويد: اين، مرا پوشانده است. پس هيچ تهيدستى از تهيدستان امّت محمّد، چه كوچك و چه بزرگ، نمى ماند، مگر آن كه خداى متعال، همه را وارد بهشت مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، خداوند، همه اوّلين و آخرين را فراهم مى آورد. سپس به منادى فرمان مى دهد كه ندا دهد: «نيكوكارانِ در دنيا برخيزند!». آنان برمى خيزند تا آن كه در پيشگاه خدا مى ايستند. خداوند مى فرمايد: «شما، نيكوكارانِ دنياييد؟». مى گويند: آرى. [خداوند] مى فرمايد: «شما، نيكوكاران آخرت نيز هستيد. پس همراه پيامبران و فرستادگان بايستيد و از هر كه مى خواهيد، شفاعت كنيد و او را به بهشت وارد كنيد، تا در آخرت بر آنان نيكى كنيد، همچنان كه در دنيا بر آنان نيكى كرديد».

امام باقر عليه السلام:چون روز قيامت شود، خداى متعال به منادى فرمان مى دهد كه پيش روىِ خداوند ندا دهد: «. به چهره هاى مردم بنگريد؛ هر كس به شما نيكى كرده است، دست او را گرفته، وارد بهشتش كنيد».

امام صادق عليه السلام:چون روز قيامت شود، خداوند به منادى فرمان مى دهد تا ندا دهد: «تهيدستان كجايند؟.». سپس به آنان مى فرمايد: «بنگريد و چهره هاى مردم را وارسى كنيد. پس هر كه به شما نيكى كرده است، دستش را گرفته، وارد بهشتش كنيد».

امام صادق عليه السلام:هر كس به خاطر رضاى الهى، در راه رفع نياز برادرش گام بردارد، خداوند براى او هزار هزار حسنه مى نويسد و نيز، خويشاوندان و همسايگان و برادران و آشنايان او را و هر كه را به او در دنيا نيكى كرده است، مى بخشايد. پس چون روز قيامت شود، به او گفته مى شود: «وارد آتش شو و هر كس را در آن يافتى كه در دنيا به تو نيكى كرده است، به اذن خدا بيرون آور، مگر آن كه ناصبى ناصبى، كسى است كه با اهل بيت عليهم السلامدشمنى كند. باشد».