حدیث دربارهفرمانبرىِ آزادگان

الإمام عليّ عليه السلام:عَجِبتُ لِمَن يَشتَرِي العَبيدَ بِمالِهِ فَيُعتِقُهُم كَيفَ لا يَشتَرِي الأَحرارَ بِإِحسانِهِ فَيَستَرِقَّهُم؟! ۱

امام على عليه السلام:از كسى كه بردگان را با مال خود مى خرد و آزاد مى كند، در شگفتم كه چگونه آزادگان را با احسان خويش نمى خرد و بنده خود نمى سازد؟!

۱.غرر الحكم: 6276، عيون الحكم والمواعظ: 330 / 5656.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر آثار نیکی +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از كسى كه با مال خود بردگان را مى خرد [و]سپس آزادشان مى كند، در شگفتم كه چگونه با نيكى خويش، آزادگان را نمى خرد؟! اين، پاداشش بزرگ تر است.

الأمالى صدوقـ به نقل از احمد بن ابى مقدام حلبى ـ: روايت شده كه مردى خدمت على بن ابى طالب عليه السلام آمد و گفت: اى امير مؤمنان! مرا به تو نيازى است. فرمود: «آن را روى زمين بنويس؛ چرا كه من تنگدستى را در تو آشكار مى بينم». وى بر روى زمين نوشت: من بينوايى نيازمندم. [امام] على عليه السلام فرمود: «اى قنبر! دو حُلّه بر او بپوشان». آن گاه مرد، اين اشعار را سرود: مرا جامه اى پوشاندى كه زيبايى هاى آن خواهد پوسيد./ من نيز تو را از ستايش نيك، جامه ها خواهم پوشاند. اگر به ستايش نيك من نايل آمدى، كرامت يافته اى / و براى آنچه يافته اى، هيچ جايگزينى نخواهى يافت. همانا ستايش، ياد صاحبِ آن ستايش را زنده مى كند/ آن گونه كه طراوت باران، كوه و دشت را حيات مى بخشد. روزگار را در آن نيكى كه آغاز كردى، ناچيز مشمار/ كه هر بنده اى پاداش كارش را خواهد يافت. امام عليه السلام فرمود: «صد دينار به او بدهيد». گفتند: اى على! او را بى نياز كردى. فرمود: «از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود مردم را در جايگاه و در خور شأنشان فرود آوريد (با مردم در خور لياقتشان برخورد كنيد)». سپس [امام] على عليه السلام فرمود: «من در شگفتم از گروه هايى كه با اموال خود، بردگان را مى خرند؛ ولى با نيكى خود، آزادگان را نمى خرند!».

امام على عليه السلام:با نيكى، آزاد، بنده مى شود.

امام على عليه السلام:نيكى كن تا بنده سازى.

امام على عليه السلام:نيكى، يك بنده است.

امام على عليه السلام:نيكى، انسان را بنده مى سازد.

امام على عليه السلام:آن گاه كه نيكى و احسان پياپى باشد، آزاد، بنده مى شود.

امام على عليه السلام:انسان، برده نخواهد شد، تا آن [هنگام] كه نيكى، او را فرا گيرد.