حدیث دربارهنيكى به خويشتن

عنه عليه السلام:مَن شَكَرَ كانَ كَريما، ومَن عَلِمَ أنَّ ما صَنَعَ إنَّما صَنَعَ إلى نَفسِهِ لَم يَستَبطِ النّاسَ في شُكرِهِم، ولَم يَستَزِدهُم في مَوَدَّتِهِم، فَلا تَلتَمِس مِن غَيرِكَ شُكرَ ما أتَيتَ إلى نَفسِكَ ووَقَيتَ بِهِ عِرضَكَ. ۱

امام على عليه السلام:هر كس سپاسگزارى كند، بزرگوار خواهد بود و هر كس بداند كه آنچه كرده است، براى خويشتن كرده، مردم را به ناسپاسى، نسبت نمى دهد و خواستار افزونى موّدت آنان نمى شود. پس سپاس آنچه را به خويش كرده اى و با آن آبروى خود را حفظ كرده اى، از ديگرى مخواه.

۱.الكافي: 4 / 28 / 1 عن زرارة عن الإمام الصادق عليه السلام، الخصال: 258 / 132 عن زرارة عن الإمام الباقر عنه عليهماالسلاموفيه «برّهم» بدل «شكرهم»، معاني الأخبار: 141 / 1 عن زرارة عن الإمام الباقر عليه السلام وليس فيه من «فلا تلتمس.»، تحف العقول: 299، بحار الأنوار: 75 / 42 / 4.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر آثار نیکی +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

نثر الدرّ:روزى، [على عليه السلام] فرمود: «من هرگز به هيچ كس خوبى نكرده ام!». مردم، سرهاى خود را از روى شگفتى بلند كردند. وى [عليه السلام]اين آيه را خواند: «اگر نيكى كرديد، به خودتان نيكى كرده ايد و اگر بدى كرديد، به خودتان بد كرده ايد» .

امام على عليه السلام:به يقين، اگر نيكى كنى، خودت را گرامى داشته و به خويشتن نيكى كرده اى و اگر بدى كنى، خود را فرومايه ساخته و به زيان خويش كار كرده اى.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: هر كه كار نيك انجام مى دهد، به خودش نيكى مى كند. پس، از ديگرى نخواه كه سپاسگزار چيزى باشد كه براى خود كرده اى و لذّت خويش را با آن كامل ساخته اى و آبروى خودت را با آن حفظ نموده اى.

امام على عليه السلام:هر كه نيكى كند، به خويش نيكى كرده است و نبايد از ديگرى بخواهد كه سپاسگزار كارى باشد كه براى خود كرده است؛ ليكن بر كسى كه نعمتى مى يابد، سزاوار است كه سپاس آن نعمت را درباره صاحب نعمت ادا كند، كه اگر چنين نكند، آن نعمت را ناسپاسى كرده است.

امام صادق عليه السلامـ در نامه اش به اصحاب خود ـ: تا مى توانيد، به خودتان نيكى كنيد؛ چرا كه اگر نيكى كنيد، به خودتان كرده ايد و اگر بدى كنيد، به خودتان بد كرده ايد.

امام صادق عليه السلامـ در همان نامه ـ: هر كه به كمال رساندنِ خويش، خوشحالش مى سازد، فرمانبردار خدا باشد؛ چرا كه هر كه از خدا اطاعت كند، نهايت نيكى را به خويش كرده است. و از ارتكاب معصيت هاى خدا بپرهيزيد؛ چرا كه هر كس پرده درى نمايد و خدا را نافرمانى كند، نهايت بدى را به خود كرده است. بين نيكى و بدى، جايگاهى نيست؛ پاداش نيكوكاران نزد پروردگارشان، بهشت است و كيفر بدكاران نزد پروردگارشان، آتش.