ف) رستگارى

پيامبر صلى الله عليه و آله:خداوند به كسى خرد را به امانت نسپرد، مگر آنكه روزىِ او را بدان رهايى بخشد.

تاريخ كبير:قرة بن هبيره نزد پيامبراكرم آمد و گفت: «ما را خدايانى بود كه به جاى خداوند، پرستيده مى شدند. خداوند، تو را برانگيخت. از آن پس، هرچه آنها را خوانديم، اجابت نكردند و هرچه از آنان خواستيم، چيزى نبخشيدند. به سوى تو آمديم و خداوند ما را هدايت كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آن كس كه از خردْ برخوردار باشد، رستگار شده است». قرّه گفت: «اى رسول خدا! دو قطعه از لباسهايى كه خود پيشتر پوشيده اى به من بپوشان». پيامبر صلى الله عليه و آله چنين كرد. پس هنگامى كه در عرفات بود، رسول خدا صلى الله عليه و آله به وى فرمود: «سخنت را تكرار كن» او تكرار كرد. آن گاه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آن كس كه از خرد برخوردار باشد، رستگار شده است».

امام على عليه السلام:خرد، هدايت كند و رهايى بخشد، و نادانى، گمراه سازد و پست گرداند.

امام على عليه السلام:زيادتى خرد، رهايى بخشد.

امام على عليه السلام:ميوه خردمندى، عمل براى رستگارى است.

امام على عليه السلامـ در حكمتهاى منسوب به ايشان ـ: اگر زمام خرد، رها شود و در حبسِ هواهاى نفس يا عادتهاى دينى و يا تعصّب گذشتگان نباشد، صاحبش را به رستگارى رساند.

امام على عليه السلام:رأى خردمند، نجاتْ بخش است.

امام على عليه السلام:ريشه خردمندى، انديشه است و ميوه آنْ سلامتى.