حدیث دربارهالف) آموزش
اِبنُ جُرَيْجٍ:كانَ مُحَمَّدُ بنُ الحَنَفِيَّةِ رضى الله عنه يَحمِلُ رايَةَ أبيهِ عليه السلام يَومَ الجَمَلِ، ورَأى مِنهُ بَعضَ النُّكوصِ ۱ فَأَخَذَ الرّايَةَ مِنهُ، قالَ مُحَمَّدٌ رضى الله عنه: فَأَدرَكتُهُ وعالَجتُهُ عَلى أن يَرُدَّها فَأَبى عَلَيَّ طَويلاً، ثُمَّ رَدَّها وقالَ: خُذها وأحسِن حَملَها وتَوَسَّط أصحابَكَ ولا تَخفِض عالِيَها، وَاجعَلها مُستَشرِفَةً يَراها أصحابُكَ. فَفَعَلتُ ما قالَ لي، فَقالَ عَمّارُ بنُ ياسِرٍ: يا أبَا القاسِمِ، ما أحسَنَ ما حَمَلتَ الرّايَةَ اليَومَ! فَقالَ لَهُ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام: «بَعدَ ماذا!!». فَقالَ عَمّارٌ: مَا العِلمُ إلاّ بِالتَّعَلُّمِ ۲.
ابن جريج:محمّد بن حنفيه در جنگ جمل، پرچم پدر [حضرت على عليه السلام] را بر دوش داشت. پدر، چون كمى سستى از او ديد، پرچم را گرفت. محمّد مى گويد: خود را به پدر رساندم و تقاضا كردم. آن را به من بازگرداند زمانى طولانى از بازگرداندن ابا كرد؛ پس بازگرداند و فرمود: «آن را بگير و خوبْ حمل كن؛ در ميان يارانت قرار گير و بالاى پرچم را پايين مياور و آن را به گونه اى برافراز كه همراهانت آن را ببينند». [محمّد گويد:]آنچه را گفت، انجام دادم. پس عمّار ياسر فرمود: «اى ابوالقاسم! امروز چه نيكو پرچم را حمل كردى». اميرمؤمنان فرمود: «پس از چه؟». عمّار گفت: «دانش، جز با آموختن به دست نيايد».