ز) به خدا پناه بردن از نادانى

ام سلمه:هر گاه رسول خدا از خانه بيرون مى رفت، مى گفت: «به نام خدا؛ پروردگارا! به تو پناه مى برم، از اينكه بلغزم يا گمراه شوم، ستم كنم يا مورد ستم واقع شوم، نادان باشم يا چيزى از من پوشيده شود».

امام على عليه السلامـ در جنگ صفين در دعايى در يوم الهرير [يكى از روزهاى جنگ كه در آن نبرد سختى درگرفت و به يوم الهرير (روز پاس سگها) ناميده شد] ـ: بارخدايا! به درستى كه من. پناه مى برم به تو از نادانى و ياوگى، و از سخن و رفتار زشت.

امام على عليه السلام:خدايا!. به تو پناه مى برم از توانايى ام، و به تو پناهنده مى شوم از جسارتم، و از تو پناه مى جويم به سبب نادانى ام، و به ريسمان هاى سببهايت چنگ مى زنم، از گناهم.

امام على عليه السلام:پروردگارا! به تو پناه مى برم از اينكه نادانى را به دانش خريدارى كنم، چنانكه ديگران كردند، يا اينكه ابلهى را به بردبارى بخرم.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى صبح و شام ـ: بارخدايا! با كمك تو صبح و شام مى كنيم، با كمك تو زنده مى شويم و مى ميريم و به سوى تو بازمى گرديم؛ و به تو پناه مى برم از اينكه خوار شوم يا خوار گردانم، گمراه شوم يا گمراه سازم، ستم كنم يا مورد ستم واقع شوم، ندانم يا از من پوشيده گردد.

عبدالرحمن بن سيابه:امام صادق عليه السلام اين دعا را به من [تعليم] داد: «ستايش، سزاوار خدايى است كه صاحبِ ستايش و اهل آن است و نهايت و جايگاه ستايش. و به تو پناه مى برم از آنكه نادانى را به دانش، خشونت را به بردبارى، ستم را به عدل و انصاف، قطع دوستى را به نيكى به دوستان و بى صبرى را به شكيبايى خريدارى كنم».