نهى از نفرين كسى كه سزاوار آن نيست

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نفرين كردن مؤمن، مانند كشتن اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، نفرينگر مبعوث نشده ام؛ بلكه براى رحمت، مبعوث شده ام.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى مؤمن، شايسته نيست كه نفرينگر باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن، نفرينگر نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى صدّيق، شايسته نيست كه نفرينگر باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نفرين كنندگان در روز قيامت، نه شفاعت كننده اند، نه گواهى دهنده.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر مى توانى چيزى را نفرين نكنى، نكن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به مردى كه بر ماده شترش سوار بود و او را نفرين كرد ـ: او را از ما دور كن؛ زيرا نفرينت مستجاب شد!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين كه بود كه شترش را نفرين كرد؟ از آن، پياده شو و حيوان نفرين را با ما نياور. نه خود را نفرين كنيد، نه فرزندانتان را، و نه اموالتان را.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به زنى كه ناقه خود را نفرين كرد ـ: بارتان را از پشت آن ناقه برداريد و رهايش كنيد برود؛ زيرا او نفرين شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نفرين، هر گاه از دهان نفرين كننده خارج شود، نگاه مى كند. اگر راهى به سوى آن چيزى كه متوجّه آن شده است، يافت، به طرفش مى رود، و گر نه به طرف كسى بر مى گردد كه از دهانش خارج شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به جُرموز هُجَيمى كه گفت: به من سفارشى فرما ـ: به تو سفارش مى كنم كه نفرين كننده نباشى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نه [كسى را] به نفرين خدا نفرين كنيد، نه به غضب خدا، و نه به آتش.

المحجّة البيضاء:روايت شده است كه نُعَيمانِ انصارى را زود به زود، نزد پيامبر خدا مى آوردند و ايشان، او را به خاطر گناهى كه مرتكب شده بود، مجازات مى كرد، تا آن كه روزى او را آوردند و پيامبر صلى الله عليه و آله بر او حد زد. مردى او را نفرين كرد و گفت: چه بسيار او را نزد پيامبر خدا مى آورند! [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «نفرينش مكن؛ زيرا او خدا و فرستاده اش را دوست دارد».