حدیث دربارهپاداش آنچه در دوران تن درستى انجام مى داده است

عنه صلى الله عليه و آله:ما أحَدٌ مِنَ المُسلِمينَ يُصابُ بِبَلاءٍ في جَسَدِهِ إلّا أمَرَ اللّهُ الحَفَظَةَ الَّذينَ يَحفَظونَهُ فَقالَ: اُكتُبوا لِعَبدي في كُلِّ يَومٍ ولَيلَةٍ مِثلَ ما كانَ يَعمَلُ مِنَ الخَيرِ ما كانَ مَحبوساً في وَثاقي. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كسى از مسلمانان نيست كه به بلايى در جسم خويش گرفتار شود، مگر آن كه خداوند به فرشتگانِ پاسبانى كه او را حفظ مى كنند، مى فرمايد: «براى بنده ام، تا زمانى كه در بند من (بيمارى) گرفتار است، در هر روز، همانند آن كارهاى نيكى را بنويسيد كه پيش تر انجام مى داده است».

۱.. سنن الدارمي: ج 2 ص 772 ح 2668 عن عبداللّه بن عمرو.

کلیدواژه‌ها بیماری حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه پزشکی و بهداشت منافع بیماری +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بيمار شود يا به سفر برود، همانند [پاداش] آنچه در دوران تن درستى و زمان اقامت در وطن، انجام مى داده است، پاداش خواهد داشت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عملِ هر روزى، در همان روز، مُهر پايان مى خورد. هر گاه مؤمنْ بيمار شود، فرشتگان مى گويند: پروردگارا! فلان بنده ات را حبس كرده اى. پروردگار متعال مى فرمايد: «براى او همانند عمل هميشگى اش را مُهر كنيد؛ تا خوب شود يا بميرد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مسلمانى نيست كه به گرفتارى اى جسمى مبتلا شود، مگر آن كه خداوند عز و جل به فرشتگان خويش مى فرمايد: «براى او پاداش بهترين كارهايى را كه در دوران تن درستى انجام مى داده است، بنويسيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر خداوند، بنده مسلمان را به بلايى در جسمش گرفتار سازد، [به فرشته]مى فرمايد: «براى او عمل صالحى را كه پيش تر انجام مى داده است، بنويس». پس خداوند، اگر او را شفا دهد، او را مى شويد و تطهير مى كند و اگر جانش را بستاند، وى را مى آمرزد و رحمت مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى بيمار، چهار ويژگى است: قلمِ تكليف از او برداشته مى شود؛ خداوند به فرشته فرمان مى دهد كه همه پاداش آنچه را در دوران تن درستى خويش انجام مى داده است، برايش مى نويسند؛ بيمارى وى بر همه اندام هايش گذر مى كند و گناهانش را از آنها بيرون مى برد؛ اگر بميرد، آمرزيده مى ميرد و اگر زنده بماند، آمرزيده زندگى مى كند.

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله، سرِ خود را به سوى آسمان، بلند كرد و لبخند زد. پرسيدند: اى پيامبر خدا! ديديم سرِ خويش را به سوى آسمان، بلند كردى و لبخند زدى. فرمود: «آرى! از دو فرشته اى در شگفت شدم كه از آسمان به زمين آمدند و بنده مؤمن درستكارى را در جاى نماز خويش ـ كه همواره در آن جا نماز مى گزارد ـ جستند تا براى وى، عمل آن شب و روزش را بنويسند؛ امّا وى را در نمازگاهِ خويش نيافتند. پس به آسمان باز گشتند و گفتند: پروردگارا! فلان بنده مؤمنت را در مكان نمازش جستيم تا براى وى عملش را در آن روز و شب بنويسيم؛ ولى آن جا به او دست نيافتيم و او را در بندِ [بيمارى]تو ديديم. پس خداوند عز و جل [به آنان] فرمود: تا زمانى كه بنده ام در بندِ من است، براى او در هر شب و روز، همانند آنچه در دوران تن درستى اش انجام مى داده است، بنويسيد؛ زيرا بر من است آن گاه كه او را از آنچه در دوران تن درستى انجام مى داده، باز داشته ام، براى وى پاداش همان را بنويسم».