حدیث دربارهپيوند با خويشان
عنه صلى الله عليه و آله:مَن سَرَّهُ أن يَمُدَّ اللّهُ في عُمُرِهِ وأن يَبسُطَ لَهُ في رِزقِهِ فَليَصِل رَحِمَهُ؛ فَإِنَّ الرَّحِمَ لَها لِسانٌ يَومَ القِيامَةِ ذَلِقٌ؛ تَقولُ: يا رَبِّ، صِل مَن وَصَلَني، وَاقطَع مَن قَطَعَني، فَالرَّجُلُ لَيُرى بِسَبيلِ خَيرٍ إذا أتَتهُ الرَّحِمُ الَّتي قَطَعَها فَتَهوي بِهِ إلى أسفَلِ قَعرٍ فِي النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از اين كه خدا عمرش را دراز گردانَد و روزى اش را گشايش دهد، شاد مى گردد، بايد با خويشانش پيوند داشته باشد؛ زيرا «خويشاوندى» را در روز قيامت، زبانى گوياست و مى گويد: «پروردگارم! بپيوند با كسى كه با من پيوند برقرار كرد؛ و پيوند بِبُر با كسى كه از من پيوند بُريد». پس گاه به كسى راهى نيكو نمايانده مى شود و آن گاه، خويشاوندى اى كه او از آن پيوند بُريده، پيش مى آيد و او را به فروترين گودى آتش مى اندازد.
۱.. الكافي: ج 2 ص 156 ح 29 عن الوصّافي عن الإمام زين العابدين عليه السلام، بحار الأنوار: ج 74 ص 130 ح 96.