حدیث دربارهروزى ، تقدير و تقسيم شده است

عنه صلى الله عليه و آله:يَابنَ آدَمَ، لَستَ بِبالِغٍ أمَلَكَ، ولا بِدافِعٍ أجَلَكَ، ولا بِمَدفوعٍ عَن رِزقِكَ؛ فَبِماذا تُشقي نَفسَكَ يا شَقِيُّ يا شَقِيُّ يا شَقِيُّ؟! ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى فرزند آدم! چنان نيستى كه به آرزوى خويش برسى و مرگ خود را دور كنى و از روزى ات باز داشته شوى. پس ـ اى بينوا، اى بينوا، اى بينوا ـ چرا خود را به سختى مى افكنى؟

۱.. تنبيه الخواطر: ج 2 ص 113.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی خاستگاه های توسعه خاستگاه های اعتقادی ویژگی های روزی +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ يك از شما بيش از ديگرى كسب نمى تواند بكند. همانا خداوند، مصيبت و مرگ را بر نوشته و مايه گذران زندگى و كار را تقسيم فرموده است. پس مردم در اين ميان به سوى پايانگاه در حركت اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا خداوند عز و جل براى هر كس، روزى و مصيبت و مرگش را بر نوشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه چيزى مى خواهى، از خدا بخواه؛ و هر گاه يارى اى مى جويى، از او بجوى. همانا قلم تقدير خداوند، همه چيز را تا روز قيامت، رقم زده است. پس اگر همه مردم بكوشند تا تو را به بهره اى برسانند كه خدا برايت ننوشته است، نمى توانند كه چنين كنند؛ و اگر بكوشند تا به تو زيانى رسانند كه خدا برايت ننوشته است، نمى توانند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر همه آفريدگان گرد آيند تا به تو چيزى بدهند كه خداوند نخواسته آن را به تو عطا فرمايد، نمى توانند كه چنين كنند، و نيز اگر بخواهند تو را از چيزى باز دارند كه خدا خواسته آن را به تو عطا فرمايد، نمى توانند. همانا قلم تقدير خداوند، هر چيزى را كه تا روز قيامت پديد مى آيد، نوشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در مناظره ايشان با عبد اللّه بن ابى اميّه ـ: حكمرانى از آنِ خداست. آن گونه كه بخواهد، قسمت مى نمايد و هر گونه بخواهد، عمل مى كند؛ در كارهايش حكمت مى ورزد و در اعمالش ستوده است. اين است سخن خداى متعال: «و گفتند: چرا اين قرآن بر مردى بزرگ از اين دو شهر (مكّه و طائف) فرو فرستاده نشده است؟» و پاسخ خداوند، چنين است: «آيا آنان، رحمت پروردگار تو را تقسيم مى كنند؟» . اى محمّد! «ماييم كه ميان آنان مايه گذرانشان را در زندگانى دنيا تقسيم كرده ايم» . پس خداوند برخى از ما را به برخى ديگر، نيازمند نموده است: اين را به دارايى آن؛ و آن را به كالا يا خدمت اين. پس مى نگرى كه بزرگ ترين پادشاه يا برترين توانگر، گاه به درويش ترين فقير به گونه اى محتاج مى گردد: يا كالايى دارد كه وى را فراهم نيست و يا خدمتى مى تواند بكند كه آن پادشاه، جز به يارى او از آن خدمت بهره مند نمى گردد و يا دانش و حكمتى دارد كه آن پادشاه، بِدان محتاج است و بايد از وى فرا گيرد. پس هم آن فقير، به دارايىِ اين پادشاه توانگر نياز دارد و هم اين پادشاه، به دانش يا انديشه يا معرفت آن فقير، محتاج است. آن پادشاه را نرسد كه بگويد: «چرا دانش آن فقير در كنار دارايى من گِرد نيامد؟» و آن فقير را نيز نرسد كه بگويد: «چرا دارايى آن پادشاه توانگر، با انديشه و دانش و حكمت ورزى هاى من يك جا گِرد نيامد؟». خداى متعال فرموده است: «برخى از ايشان را بر برخى ديگر برترى بخشيده ايم تا بعضى شان بعضى ديگر را به خدمت گيرند» . سپس فرموده است: «اى محمّد! به ايشان بگو: «و رحمت پروردگار تو، از آنچه ايشان گِرد مى آورند، نيكوتر است» ؛ يعنى از دارايى هاى دنيا كه اينان انباشته مى كنند، بهتر است.