حكم قاضى حرام را حلال نمى كند

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جز اين نيست كه من هم يك بشر هستم و اى بسا كه بعضى از شما در اقامه حجّت و دليل، از ديگرى زبان آورتر باشد. پس، هر كس كه من [بر اساس بيّنه]از حقّ برادرش به نفع او حكم دهم، در حقيقت، تكّه اى آتش در اختيار او مى گذارم.

معانى الأخبارـ به نقل از ابو عُبَيد قاسم بن سلّام ـ: دو نفر درباره ارثيه و مقدارى اشياى فرسوده با هم اختلاف پيدا كردند و براى داورى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتند. ايشان فرمود: «ممكن است كه يكى از شما در اقامه حجّت (آوردن دليل)، از ديگرى زبان آورتر باشد. پس، هر كس كه من از حقّ برادرش به نفع او حكم دهم، در حقيقت، تكّه اى آتش در اختيارش مى گذارم». در اين هنگام، هر يك از آن دو مرد گفتند: اى پيامبر خدا! من حقّم را به طرفم بخشيدم. پيامبر خدا فرمود: «نه؛ بلكه برويد و حقجويانه اموال را قسمت كنيد و آن گاه، قرعه بزنيد و سپس يكديگر را حلال كنيد».

الأمالى، طوسىـ به نقل از عدى بن عدى، از پدرش ـ: امرؤ القيس با مردى بر سرِ زمينى دعوا داشت و براى داورى به نزد پيامبر خدا رفته بود. ايشان فرمود: «بيّنه (شاهدى) دارى؟». گفت: خير. فرمود: «پس او را سوگند ده». امرؤ القيس گفت: در اين صورت، زمين، مرا مى بَرَد. فرمود: «اگر با سوگندش زمين تو را ببرَد، از كسانى خواهد بود كه خداوند در روز قيامت به وى نمى نگرد و اعمالش را نمى پذيرد و عذابى دردناك دارد». آن مرد به وحشت افتاد و زمين را به امرؤ القيس برگردانْد.