برانگيخته شدن با محبوب

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس مردمى را دوست بدارد، [در روز قيامت] با آنان برانگيخته خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس مردمى را به سبب كردارشان دوست بدارد، روز قيامت، جزو آنان گرد خواهد شد و مانند آنان محاسبه خواهد شد؛ اگرچه كردارش چون كردار آنان نباشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده، در گرو گمانش درباره خداوند عز و جل است و در روز قيامت، كنار كسانى قرار مى گيرد كه دوستشان دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! صالحان را دوست بدار كه انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد. اگر توان نيكوكارى ندارى، پس عالمان را دوست بدار كه [خداوند] مى فرمايد: «هر كه از خدا و پيامبرش اطاعت كند، همراه كسانى خواهد بود كه خدا نعمتشان داده است؛ يعنى انبيا و صدّيقان و شهيدان و صالحان. و اينان، چه نيكو رفيقانى هستند!» .

صحيح البخارىـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! درباره كسى كه مردمى را دوست دارد، امّا به آنان نپيوسته است، چه مى گويى؟ پيامبر خدا فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد».

مسند ابن حنبلـ به نقل از ثابت بنانى، از اَنَس ـ: مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مردى، ديگرى را دوست مى دارد؛ امّا نمى تواند كارهايى همچون او انجام دهد. پيامبر خدا فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد». انس گفت: جز به اسلام آوردن، هرگز نديدم ياران پيامبر خدا به چيزى همچون اين سخن، شادمان شده باشند.

صحيح البخارىـ به نقل از اَنَس ـ: من و پيامبر صلى الله عليه و آله بيرون از مسجد بوديم كه مردى در كنار درِ مسجد، ما را ديد و گفت: اى پيامبر خدا! روز قيامت، كى است؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه براى آن آماده كرده اى؟». گويى آن مرد، [اظهار]فروتنى كرد و سپس گفت: اى پيامبر خدا! براى آن، روزه و نماز و صدقه فراوانى آماده نكرده ام؛ ليكن خدا و پيامبرش را دوست مى دارم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تو همراه كسى هستى كه دوستش مى دارى».

امام باقر عليه السلام:مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! نمازگزاران را دوست دارم؛ امّا خودْ نماز نمى خوانم. روزه گيران را دوست دارم؛ امّا خودْ روزه نمى گيرم. پيامبر خدا به او فرمود: «تو همراه كسى هستى كه دوستش دارى و بهره ات همان است كه به دست آورده اى».

الأمالى، طوسىـ به نقل از عبد اللّه بن حسن، از پدرانش عليهم السلام ـ: مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! كسى نمازگزاران را دوست مى دارد؛ امّا خود، جز نمازهاى واجب را نمى گزارد. صدقه دهندگان و زكات دهندگان را دوست مى دارد؛ امّا خود، جز زكات واجب را نمى پردازد. روزه گيران را دوست مى دارد؛ امّا جز ماه رمضان را روزه نمى گيرد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه ما را دوست بدارد، در روز قيامت، همراه ما خواهد بود، و اگر شخصى سنگى را دوست بدارد، خداوند، او را با آن، گِرد خواهد آورد.

الفردوسـ به نقل از جابر ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى ابو دجانه! آيا نمى دانى هر كه ما را دوست بدارد و در راه دوستىِ ما آزموده شود [و بلا ببيند]، خداوند او را كنار ما ساكن خواهد ساخت؟!». سپس اين آيه را تلاوت نمود: « «در جايگاهى راست، نزد فرمان روايى توانا» ».

سنن أبى داوودـ درباره ابو ذر ـ: [ابو ذر گفت:] اى پيامبر خدا! كسى مردمى را دوست دارد؛ امّا نمى تواند كارهايى همچون آنان انجام دهد. فرمود: «تو اى ابوذر! همراه كسى هستى كه دوستش مى دارى». ابوذر گفت: من خدا و پيامبرش را دوست مى دارم. فرمود: «پس تو همراه آنانى كه دوستشان مى دارى». ابو ذر، گفته خود را تكرار كرد و پيامبر خدا نيز پاسخ خود را باز گفت.

الأمالى، طوسىـ به نقل از عبد اللّه بن صامت ـ: ابو ذر ـ كه دل بسته و پيوسته على عليه السلام و اهل بيت عليهم السلام بود ـ گفت: [به پيامبر صلى الله عليه و آله]گفتم: اى پيامبر خدا! من مردمى را دوست دارم؛ امّا به پايه كردارشان نمى رسم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى ابو ذر! انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد و بهره اش همان است كه به دست آورده است». گفتم: من خدا و پيامبر او و اهل بيت پيامبرش را دوست مى دارم. فرمود: «پس تو همراه كسانى هستى كه دوستشان مى دارى».

اُسد الغابةـ به نقل از عبد الرحمان بن صفوان ـ: پدرم، صفوان، به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله كه در مدينه بود، هجرت كرد و به عنوان پذيرش اسلام، با او بيعت كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله دستش را دراز كرد و بر دست صفوان كشيد. پس از آن، صفوان گفت: اى پيامبر خدا! تو را دوست مى دارم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد».

بشارة المصطفىـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى، خطاب به عطيّه عوفى ـ: اى عطيّه! از محبوبم، پيامبر خدا، شنيدم كه مى گفت: «هر كه مردمى را دوست داشته باشد، با آنان محشور خواهد شد و هر كه كردار مردمى را دوست داشته باشد، شريك كردارشان خواهد بود. اى عطيّه!. دوستدار خاندان محمّد را تا هنگامى كه دوستشان مى دارد، دوست بدار و دشمن خاندان محمّد را تا هنگامى كه دشمنشان مى دارد، دشمن بدار؛ گر چه بسيار روزه گير و شب زنده دار باشد. با دوستدار محمّد و خاندان محمّد، نرمى كن؛ زيرا اگر بر اثر گناهان بسيارش يك گام او بلغزد، بر اثر محبّتشان گام ديگرش استوار مى ماند. در حقيقت، بازگشتِ دوستدارشان، به بهشت است و بازگشت دشمنشان، به دوزخ».